ลาอันสั้น ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากแล้ว ถ้าให้เวลาเขาอีกหนึ่งปี การแทนที่เส้าผิงเกอเพื่อเป็นหัวหน้าหน่วยเมืองหลวงและปราบปรามสิ่งลี้ลับมากมาย ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร……แต่ความเป็นจริงไม่ได้ให้เวลามากขนาดนั้นกับเขาเฉินหานยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ จ้องมองเงาร่างยักษ์ของวานรปีศาจที่พุ่งเข้ามา มือขวาที่กำดาบตรงแน่นขึ้นเรื่อยๆเขาสูดหายใจลึก ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก ดวงตาวาบไปด้วยความมุ่งมั่นเมื่อสถานการณ์มาถึงจุดนี้แล้ว เขาไม่มีทางถอยอีกต่อไป แม้ไม่อาจเป็นหัวหน้าหน่วยเมืองหลวงได้ อย่างน้อยก็ต้องจัดการกับความยุ่งเหยิงที่ตนเองก่อขึ้นให้เรียบร้อยท่ามกลางหิมะ เฉินหานสวมเสื้อคลุมทหาร ถือดาบวิ่งอย่างบ้าคลั่งเข้าหาเงาร่างยักษ์ของวานรปีศาจวานรปีศาจเห็นเฉินหานพุ่งตรงเข้ามาหาตัวเอง ดวงตาสีทองสุกใสหรี่ลงเล็กน้อย มันโยนร่างไร้วิญญาณของปีศาจดินสอทิ้งราวกับขยะ ยกแขนขวาอันแข็งแกร่งขึ้น พุ่งฟาดใส่เฉินหานที่กำลังบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว!เสียงคำรามอย่างดุดันดังออกมาจากลำคอของมัน ในชั่วพริบตา ลมเมฆปั่นป่วน พลังอำนาจไร้เทียมทานสิ่งลี้ลับสามตนที่อยู่ข้างๆ เห็นพลังอำนาจเช่นนั้น ก็แอบดีใจ ดูจากสถานการณ์นี้ แม้ว่าลิงยักษ์ตัวนี้อาจจะไม่สามารถฆ่าเฉินหานได้ แต่ก็น่าจะทำให้พลังของเขาลดลงไปได้บางส่วน หากทั้งสามร่วมมือกันโจมตี ก็จะสามารถหลุดพ้นจากกรงขังในเมืองหลวงนี้และได้รับอิสรภาพอีกครั้งในดวงตาของเฉินหาน จิตสังหารวาบขึ้นอ
