็นศัตรูกัน รูปแบบการอยู่ร่วมกันที่ดีที่สุดก็คือต่างคนต่างอยู่เหมือนกับสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในป่า แม้ว่าทุกตัวจะเป็น ‘สัตว์’ เหมือนกัน แต่ก็ยังฆ่าฟันและแย่งชิงอาณาเขตกันผีปากกาเองก็ไม่ได้กล้าหาญนัก เมื่อเห็นสิ่งลี้ลับที่ดุร้ายและน่ากลัวเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้น ประกอบกับการข่มขู่ของดาบอามาโนะมุราคุโมะ จึงเลือกที่จะถอยหนีไปในทันที แต่หลินชีเยี่ยที่กลายเป็นปีศาจไปแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้มันหนีไปง่ายๆ แบบนี้เขาจำเป็นต้องแสดงอำนาจของตัวเองด้วยดินสอกลายเป็นลำแสงสีรุ้ง หายวับไปอย่างรวดเร็วในป่าเขา แต่มันยังบินไปไม่ไกลนัก พลังปีศาจที่เดือดพล่านก็ม้วนตัวราวกับคลื่นทะเล ซัดโถมรอบตัวมัน ปิดกั้นทุกทิศทางที่มันจะหลบหนีไปได้อย่างสมบูรณ์พลังปีศาจอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางลมพายุ เงาร่างยักษ์ของปีศาจลิงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นดวงตาสีทองอร่ามคู่นั้นจ้องมองดินสอไม่วางตา แรงกดดันที่มองไม่เห็นทับถมลงบนศีรษะของมัน ทำให้เสียงที่วนเวียนอยู่รอบด้ามดินสออ่อนแรงลงดูเหมือนว่าการทำแบบนี้ยังไม่เพียงพอที่จะแสดงถึงลักษณะ ‘ดุร้าย’ ของตัวเอง หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ในหัวก็นึกถึงท่าทางของเฉาเยวียนตอนที่กลายเป็นราชันทมิฬ เขาจึงอ้าปากโดยไม่รู้ตัว แล้วยิ้มอย่างดุร้าย“ฮ่าฮ่าฮ่า……”ดินสอตกใจสุดขีดรอบกายของมัน เสียงพึมพำเบาๆ นั้นดังขึ้นอีกครั้งอย่างสั่นเทา“ผีปากกา……ผีปากกา……คุณ คุณ คุณคือชาติก่อนของฉัน ฉันคือชาติ ชาติ ชาติ……นี้
