าอีกแล้ว กระดานหมากข้าจะยึด เจ้าควรจะฝึกยุทธ์ได้แล้ว!”
เซียวเหยียนชะงักไป เงยหน้าขึ้นกล่าว “ท่านลุงอัน ท่านคงไม่คิดว่าที่ข้าไม่ถูกชายชราผู้นั้นรับเป็นศิษย์ เป็นเพราะเรื่องการเล่นหมากหรอกนะ นี่มันไม่ยุติธรรม!”
“ข้าไม่สน!” เซียวอันทำหน้าบึ้งตึง “ม้าดีมีอยู่เสมอ แต่ผู้ที่มองม้าดีออกมีไม่บ่อยนัก โอกาสส่งมาถึงตรงหน้ากลับไม่คว้าไว้ เป็นเพราะเจ้าไม่ได้เตรียมตัวให้พร้อม ต่อไปนี้เจ้าต้องอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดตลอดเวลา เพื่อรอคอยโอกาสที่อาจจะหล่นลงมาเมื่อไหร่ก็ได้”
“โอกาสในชีวิตคนเรามันมีน้อยอยู่แล้ว เมื่อพลาดไปแล้ว จะไปมีความสำเร็จอะไรได้อีก!”
เซียวเหยียนร้องโอดครวญ เมื่อเห็นเซียวอันเอาจริงเอาจังก็ถาม “ถ้าอย่างนั้น ท่านลุงอัน ท่านคิดว่าอะไรเรียกว่าความสำเร็จหรือขอรับ?”
“บุรุษแห่งตระกูลเซียว ควรจะมีชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วหล้า พิทักษ์ชายแดน ปกป้องประชาราษฎร์ของประเทศ นี่แหละคือความสำเร็จ!” เซียวอันกล่าวอย่างเคร่งขรึมโดยไม่ต้องคิด
“ถ้าอย่างนั้นการเป็นคนตระกูลเซียว ก็ลำบากเกินไปแล้ว” เซียวเหยียนหัวเราะอย่างขมขื่น
“ในเมื่อเจ้าแบกรับแซ่เซียวและได้รับอภิสิทธิ์และความมั่งคั่งนี้ ก็ควรจะแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้” เซียวอัน
