ืนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษซากเพียงลำพัง มองลงไปที่จีวรบนตัว กำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาเขาสูดหายใจลึก ค่อยๆ หลับตาลงเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนรูปปั้นหิน ไม่ขยับเขยื้อนในบรรดาผู้คนที่อยู่ในที่นั้น มีเพียงกิลกาเมชและบรากีที่รู้สึกได้ถึงพลังอันเกรี้ยวกราดที่กำลังถูกบีบอัดอย่างรวดเร็วภายในร่างกายของอีกฝ่ายไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ซุนหงอคงก็ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน!แคว่ก!เสียงกรอบแกรบดังขึ้น จีวรที่เต็มไปด้วยรอยแตกบนร่างก็ฉีกขาดออกที่มุมหนึ่งมุมหนึ่งของจีวรสีแดงสดร่วงหล่นจากร่างของซุนหงอคง เหมือนเปลวไฟที่กระโดดไปมา แล้วสลายหายไปในอากาศในชั่วขณะนั้น ดวงตาของซุนหงอคงเปล่งประกายอย่างน่าตกใจ ราวกับว่าโซ่ตรวนบางอย่างถูกทำลาย จีวรที่ขาดวิ่นปลิวไสวบนร่างของเขา คลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์อันรุนแรงแผ่ซ่านออกไปโดยรอบ“หืม?”กิลกาเมชเห็นภาพนี้แล้วขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ “พลังของเขา… แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วหรือ?”“เป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ” บรากีอดที่จะรำพึงไม่ได้ “พวกเจ้าทั้งสอง ล้วนเป็นสัตว์ประหลาด”หากหลินชีเยี่ยอยู่ที่นี่ ก็จะเห็นว่าเหนือศีรษะของซุนหงอคง แถบแสดงความคืบหน้าในการรักษาได้เลื่อนไปข้างหน้าหนึ่งช่อง[ความคืบหน้าในการรักษาซุนหงอคง: 51% บรรลุเงื่อนไขการรับรางวัลแล้ว เริ่มสุ่มรับความสามารถของซุนหงอคง…]……ภูเขาในเมืองหลวงเคร้ง!ดินสอพุ่งผ่านความว่างเปล่า ปลายดินสอกระทบเข้ากับด้านข้างของใบดาบอามาโนะมุ
