จ้ากำลังดูถูกข้างั้นหรือ?!”รอบกายของกิลกาเมชปะทุด้วยพลังอำนาจของกษัตริย์อันน่าเกรงขาม พลังศักดิ์สิทธิ์อันท่วมท้นพลันพวยพุ่งไหลบ่าออกมาราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก ทำให้แสงของวงเวทย์ที่ปกคลุมลานสั่นไหวอย่างรุนแรงพวกผู้ช่วยพยาบาลที่กำลังโห่ร้องยินดีอยู่นั้น รู้สึกถึงบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของกิลกาเมชพวกเขาหัวใจเต้นแรง แล้วก็เงียบลงพร้อมกันกิลกาเมชโกรธจริงๆ แล้ว“แค่ก แค่ก แค่ก……เอ่อ พวกเรามาคุยกันดีๆ ดีกว่า!”เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี บรากีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กัดฟันวางพิณลงแล้ววิ่งเข้าไปในลานอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่ระหว่างกิลกาเมชกับซุนหงอคงเขายื่นนิ้วออกไป ค่อยๆ ผลักคมดาบของกิลกาเมชที่ชี้ไปยังลำคอของซุนหงอคงออก ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ข้าคิดว่า ลิงก็ไม่ได้ตั้งใจใช่หรือไม่?”บรากีหันไปมองซุนหงอคง แล้วขยิบตาให้เขากิลกาเมชไม่สนใจบรากีที่ยืนขวางอยู่ตรงกลาง ดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะยังคงจับจ้องซุนหงอคง ราวกับว่าถ้าเขาพูดอะไรที่ยั่วยุแม้เพียงนิดเดียว ก็จะสับร่างเขาเป็นชิ้นๆ ทันทีซุนหงอคงก้มหน้าลงเล็กน้อย มองดูจีวรของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยฉีกขาด ดวงตาหรี่ลง……“ร่างกายของข้ามีปัญหาเล็กน้อย” เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “พวกเจ้าออกห่างจากข้าก่อน ให้เวลาข้าสักหน่อย”กิลกาเมชได้ยินคำตอบที่ไร้สาระนี้ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่บรากีก็ลากเขาไปที่ขอบลานในลาน ซุนหงอคงย
