าจะมีสิ่งลี้ลับบางอย่างพบว่ามีเฉินหานสองคนปรากฏตัวในเวลาเดียวกัน พวกมันก็จะคิดว่านี่เป็นความสามารถพิเศษของเฉินหาน โดยไม่ตระหนักว่าหนึ่งในนั้นไม่ใช่ตัวจริงของเฉินหานหลินชีเยี่ยวางแมวขาวฟางโม่ที่อยู่ในมือลง แล้วยื่นมือไปที่กล่องดำด้านหลัง……กริ๊ก!เสียงดาบดังขึ้น หลินชีเยี่ยก็กำดาบอามาโนะมุราคุโมะไว้ในมือ ยืนเผชิญหน้ากับผีปากกาจากระยะไกล……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้ากิลกาเมชเปิดประตูห้อง หรี่ตารับแสงอาทิตย์ยามเช้า อารมณ์ดีเป็นอย่างมากตั้งแต่สมัยบาบิโลนโบราณ หนึ่งในงานอดิเรกที่เขาชื่นชอบมากที่สุดคือการนั่งบนบัลลังก์ที่สูงที่สุดและหรูหราที่สุดของอาณาจักร มองลงไปยังประชาชนที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งเบื้องล่าง พร้อมกับจิบไวน์อันเลอค่าท่ามกลางแสงอรุณแรกของยามเช้าแม้ตอนนี้จะไม่มีบัลลังก์และไวน์ชั้นเลิศ แต่การได้ออกมาต้อนรับแสงอาทิตย์ยามเช้าและเห็นผู้ช่วยพยาบาลกลุ่มนั้นวุ่นวายเตรียมอาหารเช้าให้ตัวเอง ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยความรู้สึกเป็นสุขของเขายังไม่ทันจะคงอยู่ได้นาน เสียงกระแทกทุ้มๆ ก็ดังมาจากห้องข้างๆกิลกาเมชขมวดคิ้วหันไปมองที่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วยข้างๆ ลิงโบราณตัวหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนราวกั้น มือทั้งสองกอดไหเหล้าผลไม้ แหงนหน้าดื่มอย่างสุดชีวิตหยดน้ำไหลลงตามขนรอบปาก หยดลงบนจีวรที่เต็มไปด้วยรอยขาดเล็กๆ เขายื่นมือเช็ดคราบเหล้าที่มุมปาก แล้วโยนไหเหล้าลงบนพื้นระเบียงทางเดินไหเหล้ากลิ้ง
