หลุนๆ จนมาหยุดอยู่ตรงหน้ากิลกาเมชดวงตาของกิลกาเมชหรี่ลงเพล้ง!ไหเหล้าใต้เท้าเขาแตกกระจายในชั่วพริบตาซุนหงอคงที่นั่งอยู่บนราวกั้นขมวดคิ้วทันที เขาหันไปมองกิลกาเมชแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเย็น“เจ้าอยากตายงั้นรึ?”“แค่เจ้าน่ะหรือ?” กิลกาเมชตอบอย่างเรียบเฉยผู้ช่วยพยาบาลที่กำลังยุ่งอยู่ชั้นล่างได้ยินเสียงไหแตกดังมาจากชั้นสอง พวกเขาตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปดูเวลาแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเข้าใจ‘อ้อ ที่แท้ก็ถึงเวลาที่สองคนนั้นออกมาทะเลาะกันแล้วนี่เอง…’ผู้ช่วยพยาบาลทำหน้าเหมือนเคยชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว พวกเขาทำงานของตัวเองต่อไป ไม่มีใครสนใจว่าวันนี้สองคนนั้นบนชั้นสองทะเลาะกันเรื่องอะไรอีกชั้นสองสายตาของกิลกาเมชและซุนหงอคงปะทะกันกลางอากาศ ราวกับจะเกิดประกายไฟความมุ่งมั่นในการต่อสู้ในดวงตาของทั้งสองคนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในตอนที่กิลกาเมช แค่นเสียงเย็นและกำลังจะลงมือก่อน ซุนหงอคงก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขายื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว“เดี๋ยวก่อน”“หืม?”กิลกาเมชชะงักไปครู่หนึ่ง“ขาดไปคนหนึ่ง” สายตาของซุนหงอคงมองไปยังห้องพักผู้ป่วยข้างๆ“ชิ! ช่างยุ่งยากจริงๆ”กิลกาเมชเอ่ยปากอย่างไม่พอใจทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แล้วเดินไปยังห้องพักของบรากีพร้อมกันปัง!!ประตูห้องพักหมายเลข 3 ถูกเตะเปิดออกอย่างแรง บรากีที่กำลังฝันหวานอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นอย่างรวดเร็ว!เขาเห็นซุนหงอคงกับกิลกาเมชยืนอยู่ที่ประตู แรกเริ่มเขาชะงักไป จากน
