ซูเจ๋อที่วิ่งนำหน้าเห็นสิ่งลี้ลับสองตัวขั้นฉือพุ่งมาตรงหน้า เขากัดฟันและกำลังจะชักดาบออกมาต่อสู้ แต่มีมือข้างหนึ่งกดเขากลับไปอย่างแรงหญิงสาวในชุดดำสำรวจเขาด้วยสายตา แล้วพูดอย่างสุขุม“ให้ฉันเดินนำหน้า”เมื่อพูดจบ ซูหยวนก็ชักดาบตรงที่เอวออกมา จ้องมองสิ่งลี้ลับสองตัวตรงๆ ดวงตาเปล่งประกายความมุ่งมั่นในการต่อสู้ร่างของเธอเหมือนนกนางแอ่นสีดำที่คล่องแคล่ว พุ่งผ่านซูเจ๋อในพริบตา ถือดาบตรงเข้าปะทะกับสิ่งลี้ลับตัวหนึ่งผนึกต้องห้ามของซูหยวนไม่ใช่ประเภทการต่อสู้ แต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ที่เหนือกว่าของเธอ เธอเพียงคนเดียวใช้ดาบหนึ่งเล่มกดดันสิ่งลี้ลับตัวนั้นจนตกเป็นรองสิ่งลี้ลับอีกตัวกำลังจะกัดฟางโม่ แต่มีพลังงานที่มองไม่เห็นพุ่งออกมา จับข้อเท้าของมันแล้วเหวี่ยงเข้าไปในป่าข้างทางอย่างแรงติงฉงเฟิงลดมือขวาลง คลื่นพลังจิตรอบตัวค่อยๆ จางหายไป เขาพูดอย่างเด็ดขาด “อย่าหันหลังกลับ วิ่งต่อไปข้างหน้า!”ทั้งสี่คนฝ่าการปิดล้อมของสิ่งลี้ลับสองตัวได้ในช่วงสั้นๆ แล้วพุ่งเข้าไปในป่าที่มีภูมิประเทศซับซ้อน“มีสิ่งลี้ลับขั้นชวนสองตัวที่ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน พวกมันกำลังไล่ตามพวกเรามา!”ซูหยวนที่สลัดหนีสิ่งลี้ลับไปได้หนึ่งตัว ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง จึงร้องออกมาด้วยความตกใจหัวใจของทุกคนเต้นแรงขึ้นมาทันทีด้วยระดับพลังของทุกคนในตอนนี้ การร่วมมือกันต่อสู้กับสิ่งลี้ลับขั้นชวนหนึ่งตัวยังพอไหว
