๋อ แล้วบิดอย่างแรง“ตอนนี้เป็นเวลาที่นายจะมาพูดเล่นเหรอฮะ?!”พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของซูเจ๋อ ฟางโม่เงยหน้าขึ้นแล้วสูดดมอากาศ “ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรรอบๆ นี้ ไม่ได้กลิ่นสิ่งลี้ลับเลย……สิ่งลี้ลับในบริเวณนี้น่าจะกระจายตัวอย่างเบาบาง”“งั้นก็ที่นี่แหละ”ติงฉงเฟิงก้มตัวลงเปิดกล่องยา หยิบอุปกรณ์และยารักษาบาดแผลออกมา จากนั้นก็มองไปที่ฟางโม่อย่างจริงจัง“ปลดมันออกเถอะ เราจะได้จัดการให้เสร็จเร็วๆ”“อืม”ฟางโม่ใช้มืออีกข้างหนึ่งจับผ้าที่พันแน่นอยู่บนแขน ค่อยๆ คลายมันออกขณะที่เลือดสดๆ หยดลงบนพื้น กลิ่นหอมแปลกๆ ก็แพร่กระจายออกมาซูหยวนและซูเจ๋อที่กำลังต่อสู้กันอยู่หยุดมือพร้อมกัน หันไปมองฟางโม่“หอมจังเลย” ซูเจ๋อเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้ “ไม่แปลกเลยที่ยุงพวกนั้นไปกัดนาย นายหอมขนาดที่ฉันอยากจะไปกัดสักคำเลย”“อะไรนะ? ไอ้บ้าวิปริต อย่าเข้าใกล้ฟางโม่นะ!” ซูหยวนเตะก้นซูเจ๋อไปทีหนึ่งติงฉงเฟิงไม่ได้เข้าไปยุ่งกับการทะเลาะกันของพี่น้องคู่นี้อย่างที่เคย เขามองดูฟางโม่ค่อยๆ แกะผ้าออกอย่างจริงจัง รอจนกระทั่งบาดแผลนั้นเผยออกมาอย่างสมบูรณ์ จึงรีบหยิบยาออกมาจากกล่องยา แล้วเริ่มทายาให้เขาอย่างระมัดระวังเลือดสดๆ ไหลริน กลิ่นหอมเข้มข้นแปลกๆ ล่องลอยไปไกลตามสายลมตะวันออกที่พัดกระหน่ำ
