พรึ่บ!บนถนนที่ไร้ผู้คน ไฟถนนสองข้างทางส่งเสียงระเบิดพร้อมกันแล้วดับลงความมืดกลืนกินถนน ความเย็นยะเยือกแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว ในความเงียบสงัด เหลือเพียงเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไร้เสียงฟางโม่กัดฟันแน่น ถอดเสื้อเชิ้ตที่อยู่ด้านในลงมาพันแผลที่แขนอย่างลวกๆ เพื่อห้ามเลือด จากนั้นก็จับมีดสั้นไว้ในมือ มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังเขาสูดดมกลิ่นในอากาศด้วยสีหน้าย่ำแย่ในเวลาเดียวกัน มีสิ่งลี้ลับอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดตัวที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนถนนสายนี้ และทั้งหมดกำลังเข้าใกล้เขาเขาเคยได้ยินหลี่เจินเจินพูดว่า เมืองหลวงมีสิ่งลี้ลับมากมาย แต่ไม่คิดว่าจะมากถึงขนาดนี้……แถมเขายังบาดเจ็บและเลือดออกในเวลานี้อีก ในเมืองที่มืดมิด กลิ่นของเขาในสายตาของสิ่งลี้ลับก็เหมือนดวงตะวันที่สว่างจ้า“ฟางโม่!”อีกฝั่งของถนน ติงฉงเฟิงพาพี่น้องซูหยวนซูเจ๋อรีบวิ่งมาที่นี่อย่างรวดเร็ว ฟางโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วตะโกนใส่ทั้งสามว่า “พวกนายอย่าเข้ามานะ!”ติงฉงเฟิงและคนอื่นๆ ชะงักไปชั่วขณะ“มีคลื่นชีวิตจำนวนมากกำลังเข้ามาใกล้” ซูหยวนหลับตาลง สัมผัสอย่างละเอียดครู่หนึ่ง “จากความแรงของคลื่นน่าจะเป็นสิ่งลี้ลับ มีขั้นฉือสามตัว ขั้นชวนสี่ตัว ขั้นมหาสมุทรหนึ่งตัว และขั้นพิภพอีกหนึ่งตัวที่ซ่อนอยู่ในความมืด”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของติงฉงเฟิงและซูเจ๋อพลันเปลี่ยนไป“ทำไมถึงมีสิ่งลี้ลับเยอะขนาดนี้?” ซูเจ๋อเอ่ยขึ้นอย่างอ
