ดไม่ได้ “เมืองหลวงกลายเป็นรังของสิ่งลี้ลับตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”“ช่างมันเถอะ พาฟางโม่ไปด้วย พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่!”ติงฉงเฟิงกำลังจะพุ่งเข้าหาฟางโม่ แต่อีกฝ่ายถอยหลังไปทันที ราวกับตั้งใจแน่วแน่ที่จะรักษาระยะห่างจากพวกเขา“พวกนายรีบไปเถอะ” สีหน้าของฟางโม่เคร่งเครียดอย่างยิ่ง “สิ่งลี้ลับพวกนี้มาหาฉัน ถ้าพวกนายอยู่ด้วย ก็จะถูกพวกมันล้อมโจมตี……”ฉึบ!จากมุมตรอกแคบ แสงเย็นเยียบปรากฏขึ้นอีกครั้ง สิ่งลี้ลับขั้นฉือตัวที่สองที่แอบซุ่มโจมตีฟางโม่ได้ลงมืออีกครั้งครั้งนี้ เขามองเห็นสิ่งนั้นอย่างชัดเจนมันเป็นปีศาจตัวเล็กที่ถือคันธนูไว้ปลายลูกธนูเปล่งประกายเย็นเยียบ พุ่งตรงมาที่ลำคอของฟางโม่ แต่คราวนี้เขาเตรียมพร้อมไว้แล้วเขาหลบลูกธนูอย่างคล่องแคล่ว ถอยหลังไปหลายก้าว กำลังจะทำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นพื้นถนนคอนกรีตใต้เท้าพลันระเบิดออก เงาดำพุ่งออกมาจากใต้ดิน เหมือนฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด อ้าปากกว้างอย่างน่าสยดสยอง กัดแขนที่บาดเจ็บของฟางโม่อย่างรุนแรงเด็กหนุ่มเบิกตากว้างในตอนนั้นเอง สนามพลังที่มองไม่เห็นพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ล็อคเงาดำของฉลามหินที่กระโจนขึ้นมาเอาไว้ในขณะที่ฟันของมันกำลังจะสัมผัสแขนของฟางโม่ มันก็ถูกกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงฝุ่นฟุ้งกระจายฟางโม่หันไปมอง เห็นติงฉงเฟิงกำลังยกมือขวาขึ้น กำมือเหนือศีรษะ ยิ้มให้เขาอย่างจนปัญญา“ดูเหมือนว่า พวกเราจะหนีไปไม่ได้แล้ว……”บนหลังคาร้านค้าสองข้างถนน
