ในขณะที่กลิ่นหอมแปลกประหลาดปรากฏขึ้น ความมืดในรัศมีสิบลี้รอบตัวฟางโม่พลันปั่นป่วนขึ้นมาในตรอกมืดมิดหุ่นโชว์ที่บิดเบี้ยวผิดรูปกำลังคลานบนพื้นราวกับแมงมุม ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นสูงวิกผมสีดำปิดบังดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น คอของมันบิดไปทางหนึ่งเป็นมุมเก้าสิบองศาอย่างน่าขนลุก แข็งค้างอยู่ในตรอกที่เงียบสงัดนานนับชั่วโมงราวกับรูปปั้น ดูเหมือนกำลังครุ่นคิด ดูเหมือนกำลังสงสัย……ในที่สุด มันก็หันร่างกลับ คลานอย่างรวดเร็วไปยังทิศทางที่มีกลิ่นหอมแปลกประหลาด ราวกับแมลงสาบรูปร่างมนุษย์……ในห้องเรียนมืดมิดดินสอที่ลอยค้างอยู่เหนือกระดาษบนโต๊ะเรียน ยังคงวาดเส้นบิดเบี้ยวไม่หยุด บางครั้งก็เป็นวงกลม บางครั้งก็เป็นเครื่องหมายกากบาท ราวกับมีผู้ป่วยโรคจิตเภทที่มองไม่เห็นกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะ วาดภาพอะไรบางสิ่งอย่างสับสนวุ่นวายในขณะเดียวกัน เสียงที่ทำให้ขนลุกซู่นั้นก็ยังคงก้องอยู่ในห้องเรียน“ถ้าผู้ชายคนนั้นตาย โปรดวาดวงกลมบนกระดาษ……ถ้าผู้ชายคนนั้นตาย โปรดวาดวงกลมบนกระดาษ……ผีปากกา……ผีปากกา……คุณคือชาติที่แล้วของฉัน……ฉันคือชาตินี้ของคุณ……”ทันใดนั้น เสียงก็หยุดลงกะทันหันดินสอที่ลอยอยู่เหนือกระดาษพลันหยุดนิ่ง“หอมจัง……หอมจัง……อยากกิน……อยากกิน……”เสียงดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ดินสอแท่งนั้นไม่ได้วาดรูปบนกระดาษต่อ แต่กลับลอยขึ้นอย่างน่าขนลุก ปลายดินสอคมราวใบมีด พุ่งชนหน้าต่างห้องเรียนจนแตกกระจาย แล้วบินไปยังทิศทางหนึ่ง
