เมืองไปด้วย“เจินเจินก็กลับมาแล้วเหรอ?”“ครับ”“เธอถามถึงฉันไหม?”“ถามสิครับ ครูฝึกหยวนบอกว่าคุณไปธุระ ยังกลับมาไม่ได้”เส้าผิงเกอพยักหน้าเล็กน้อย เบนสายตากลับไปยังเมืองที่เงียบสงบตรงหน้า หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ถอนหายใจยาว“ถ้าทุกอย่างราบรื่น ก่อนวันส่งท้ายปีเก่าพรุ่งนี้ก็น่าจะกลับไปกินข้าวรวมญาติได้……เฉินหาน ไปด้วยกันไหม? ถือโอกาสให้ทุกคนรู้จักคุณด้วย”เฉินหานลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ครับ”“……เอ๊ะ?” หลินชีเยี่ยกะพริบตา เงยหน้ามองท้องฟ้า ยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น “หิมะตก……”เฉินหานกับเส้าผิงเกอเงยหน้าขึ้นพร้อมกันภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด เกล็ดหิมะร่วงหล่นจากเมฆหนา ปลิวไปตามสายลมหนาวยามค่ำคืนโปรยปรายเหนือเมืองที่หลับใหล ประดับประดาตามถนนที่ไร้ผู้คนท้องฟ้ายามราตรีกว้างใหญ่ไพศาล เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา“หิมะแรกของเมืองหลวงมาแล้ว” เส้าผิงเกอยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “มาได้จังหวะพอดีเลย”เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาเริ่มใหญ่ขึ้นและหนาแน่นขึ้น หิมะตกหนักที่รีบเร่งมาในช่วงปลายปีกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ในเมฆหนาทึบภายใต้ท้องฟ้าที่หิมะโปรยปราย ร่างสามร่างมองลงมายังเมืองที่หลับใหลเบื้องล่าง ทั้งสามเงียบไม่พูดจาเกล็ดหิมะร่วงหล่นลงบนไหล่ของพวกเขา ค่อยๆ เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นตุ๊กตาหิมะสามตน ราวกับเป็นเทพผู้พิทักษ์เมืองนี้ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก แม้แต่หลินชีเยี่ยเอ
