หลูเป่าโย่วมองชามแตกและธนบัตรเก่าๆ ไม่กี่ใบที่เธอกำแน่นในมือ แล้วจมอยู่ในความเงียบเขาล้วงธนบัตรยี่สิบหยวนออกมาจากอกเสื้อ ยัดใส่มือของขอทานน้อย แล้วพูดอย่างเฉยเมย “ฉันจะนอนที่นี่สามคืน”ขอทานน้อยตกตะลึงเธอมองธนบัตรในมือ แล้วมองไปทางหลูเป่าโย่วที่ยังคงหลับตาพักผ่อน หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็ยัดเงินเข้าไปในอก แล้วเดินไปนั่งลงที่ผนังฝั่งตรงข้ามกับเด็กหนุ่ม“โอ้… ได้”เธอวางชามแตกไว้ข้างๆ รวบรวมฟืนและหญ้าแห้งมากองรวมกัน จุดเทียนเพื่อก่อกองไฟ ขับไล่ความหนาวเย็นของคืนฤดูหนาวไปได้ชั่วคราวจากนั้นก็หยิบผ้าห่มเก่าๆ ออกมาจากโพรงด้านหลัง ก่อนจะห่อตัวเอง ในลมหนาวเย็นยะเยือก เธอเผยเพียงใบหน้าแดงๆ ออกมา ดวงตาคู่นั้นมองสำรวจหลูเป่าโย่วที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างอยากรู้อยากเห็นหลูเป่าโย่วหลับตาลงอีกครั้ง“คุณไม่ใช่ขอทานใช่ไหม?” หลังจากผ่านไปสักพัก ขอทานน้อยอดถามไม่ได้“ไม่ใช่” หลูเป่าโย่วตอบอย่างเรียบเฉย“ฉันก็คิดว่าไม่น่าใช่ เสื้อผ้าของคุณสะอาดมาก……งั้นคุณหนีออกจากบ้านมาหรือเปล่า?”“ไม่ใช่”“งั้นคุณถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวมาเหรอ?”“ไม่ใช่”“……แล้วทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?” ขอทานน้อยถามอย่างงุนงง “คุณมีเงิน ทำไมไม่ไปพักโรงแรมล่ะ?”สำหรับเรื่องที่รังของตัวเองถูกยึดครอง ขอทานน้อยรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างหลูเป่าโย่วไม่ตอบ มือขวาที่อยู่ในกระเป๋าลูบธนบัตรสิบหยวนใบสุดท้ายและเหรียญสองเหรียญที่เหลืออยู่อย่างเงียบงัน ในใจรู้สึกจนปั
