ญญา……เงินที่ติดตัวเขามาก็มีไม่มากอยู่แล้ว ระหว่างทางมาเมืองหลวงก็ใช้ไปเกือบหมด เหลือแค่สามสิบสามหยวนถ้วนช่วงนี้อยู่ในค่ายฝึกอบรม จึงไม่จำเป็นต้องใช้เงิน แต่พอหยุดพักออกจากค่ายฝึกอบรม เงินสามสิบกว่าหยวนนี้ในเมืองหลวงแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลยจะยืมเงินทหารใหม่คนอื่นดีไหม? หรือจะอาศัยกินข้าวกับพวกเขา? เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนหลูเป่าโย่วไม่ใช่ว่าไม่เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก่อน ความยากลำบากเพียงเท่านี้ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขา การอาศัยอยู่ใต้สะพานสักพัก ใช้เงินที่เหลือไปซื้อซาลาเปาหรือกินบะหมี่สักชาม สามวันก็ผ่านไปแล้ว และที่นี่ยังอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองและเงียบสงบ เขายังสามารถฝึกฝนต่อไปได้ที่นี่ พร้อมกับฝึกวิชาดาบไปด้วยเขาอาจไม่มีที่อยู่ อาจต้องทนลมหนาว แต่การฝึกฝนเป็นสิ่งที่ไม่อาจขาดไปได้แม้แต่วันเดียวขอทานน้อยเห็นหลูเป่าโย่วไม่พูดอะไร จึงยักไหล่แล้วเหลือบมองกล่องสีดำข้างตัวอีกฝ่าย ก่อนจะกะพริบตาอย่างสงสัย“มีอะไรอยู่ในกล่องนี้เหรอ?”หลูเป่าโย่วยังคงไม่พูดอะไรเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะสนใจตอบตนเลย ขอทานน้อยจึงพึมพำอะไรบางอย่าง แล้วขดตัวเงียบๆ พิงอยู่ข้างกองไฟเริ่มหลับตาลงค่ำคืนยาวนานผ่านพ้นไปยามเห็นขอทานน้อยหลับสนิทแล้ว หลูเป่าโย่วจึงสอดมือทั้งสองเข้าในแขนเสื้อ จ้องมองกองไฟครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆจมลงสู่ห้วงนิทราขอทานน้อยคนหนึ่ง และเด็กหนุ่มตาเดียวอีกคนหนึ่ง ต่างพิงอยู่ข้างกองไฟ จมสู่ห้วงนิทร
