า ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ลมเย็นประหลาดพัดผ่านมา ดับไฟที่กำลังลุกโชนใต้สะพานเสียงขบฟันน่าขนลุกดังมาจากความมืด เหมือนเสียงเล็บขูดกระดานดำที่แสบหู หลูเป่าโย่วลืมตาขึ้น หันไปมองความมืดข้างโพรงสะพาน มือข้างหนึ่งคว้าที่จับกล่องดำไว้ราวกับรู้สึกถึงลมหนาวเย็น ขอทานน้อยก็ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย เธอเงยหน้า เห็นเงาร่างของสัตว์ป่าตัวหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นในเงามืดมันเป็นหมาป่าสีเลือดที่มีเจ็ดตา ตัวใหญ่เกือบเท่าขอทานน้อย ขนสีเลือดปลิวไสวตามลม เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากลำคอ ดวงตาทั้งเจ็ดสลับกันกะพริบ ชวนให้ขนลุกซู่ขอทานน้อยร้องด้วยความตกใจ พยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว แต่ขาอ่อนแรงทำให้ทรุดลงกับพื้น“เฮ้! รีบหนีเร็ว!” ขอทานน้อยตะโกนบอกหลูเป่าโย่วที่ยังคงพิงผนัง พลางถอยหลังไปเรื่อยๆหลูเป่าโย่วหรี่ตาลงไม่ตอบอะไร เพียงแค่ลุกขึ้นยืนพร้อมกล่องดำในมือ กดที่จับเบาๆ ดาบตรงก็พุ่งออกมาจากกล่องเขาจับมันไว้มั่นคงเด็กหนุ่มตาเดียวคนนี้ถือดาบ ก้าวข้ามกองไฟที่เหลือเพียงเถ้าถ่าน เดินไปยืนระหว่างขอทานน้อยกับหมาป่าเจ็ดตา แสงสีแดงเพลิงลุกโชนขึ้นในดวงตา“แค่สิ่งลี้ลับขั้นฉือเท่านั้น……” หลูเป่าโย่วพึมพำกับตัวเอง กำลังจะลงมือ แต่ทันใดนั้นก็นึกถึงคำกำชับของหลินชีเยี่ยตอนออกจากค่ายฝึกอบรม จึงเหลือบมองขอทานน้อยที่หน้าซีดอยู่ด้านหลัง“เฮ้” หลูเป่าโย่วเอ่ยอย่างสงบ “หลับตาซะ”“หา?”“หลับตา”“โอ้……”หลูเป่าโย่วยืนบังสายตาของขอทา
