รู่ใหญ่ เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา“……โอเค”หญิงสาวถูแขนที่สัมผัสกับความหนาวเย็นแล้วเดินเข้าไปในห้อง“นายท่าน ให้ฉันเปลี่ยนห้องให้ไหมคะ? ดูเหมือนว่าเครื่องปรับอากาศในห้องนี้จะเสีย……”“ไม่ต้อง” เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนเสียงเสียดสีของเครื่องจักรหญิงสาวพึมพำในใจ เดินไปนั่งลงข้างเตียง แม้จะเข้าใกล้ถึงขนาดนี้แล้ว เธอก็ยังคงมองไม่เห็นใบหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืดนั้นอย่างชัดเจนแสงสีเขียวจากโทรทัศน์ส่องกระทบผ้าปูที่นอนและผนัง เผยให้เห็นบรรยากาศอันน่าพิศวง หญิงสาวมองใบหน้าที่เลือนรางนั้นด้วยหางตา ทั้งร่างขนลุกชันเธอเคาะขาสองครั้งเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะยื่นมือไปเปิดผ้าห่มสีซีดนั้น ต้องการจบงานให้เร็วที่สุดแล้วออกไปจากสถานที่อันน่าสยดสยองนี้ เมื่อผ้าห่มถูกเปิดออกมุมหนึ่ง ภายใต้แสงสีเขียวสลัว หญิงสาวเห็นขานั้นมันเป็นขาที่เต็มไปด้วยขนสีเขียว เน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นหืนหนองสีเขียวเข้มไหลหยดลงมาตามเส้นขน บนผ้าปูที่นอนใต้ผ้าห่มเต็มไปด้วยเชื้อราที่น่าขยะแขยงและเศษเนื้อหนังที่หลุดลอก ทันทีที่เปิดมุมผ้าห่มขึ้น กลิ่นเหม็นรุนแรงพลันโชยออกมา พุ่งเข้าจมูกของหญิงสาว!“กรี๊ด!!!”หญิงสาวเห็นภาพนั้นแล้วกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเงาเลือนรางตรงหน้าพลันลุกพรวดขึ้นนั่ง ใบหน้าที่เน่าเปื่อยและบิดเบี้ยวแทบจะแนบชิดกับใบหน้าของหญิงสาวมือข้างหนึ่งพุ่งเข้าคว้าลำคอของเธออย่างรวดเร็วปัง!เงาสีขาวพุ่งชนประตูห้องพักเปิดออก ทิ้
