ฟางโม่หันไปถาม“ฉันจะกลับไปที่ฐานของหน่วย 006 นายจะไปกับฉันไหม?” หลี่เจินเจินกะพริบตาเรือนสี่ประสานของหน่วย 006 ก็คือบ้านของหลี่เจินเจิน ในเมื่อเธอได้หยุดพักจากค่ายฝึกแล้ว ก็ต้องกลับบ้านไปฉลองปีใหม่เป็นธรรมดา“……ไม่ละ ไม่ละ ถ้าไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเธอ ฉันกลัวจะถูกรุ่นพี่ของหน่วย 006 ตีตาย” ฟางโม่ยักไหล่สิ้นเสียง เขาลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ตะโกนถามหลูเป่าโย่วที่ยืนอยู่คนเดียว“เฮ้ นายมีที่ไปไหม? จะไปกับพวกเราไหม?”หลูเป่าโย่วไม่ได้ถือกระเป๋าเดินทาง มีเพียงกล่องสีดำสะพายอยู่ด้านหลัง เขาชำเลืองมองฟางโม่แล้วพูดเสียงเย็น“ไม่สนใจ”พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่รอให้คนอื่นๆ ตอบสนอง ร่างกายหายลับไปในความมืดของราตรี“……เป็นคนประหลาดจริงๆ” ซูเจ๋อพึมพำ“ไม่ต้องสนใจเขาหรอก พวกเราไปกันเถอะ”ติงฉงเฟิง ฟางโม่ ซูหยวน และซูเจ๋อ ทั้งสี่คนกล่าวลาหลี่เจินเจิน แล้วจากไปอีกทางหนึ่งหลี่เจินเจินสังเกตทิศทางอย่างคร่าวๆ แล้วลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังฐานของหน่วย 006……ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา เธอก็มาถึงหน้าประตูเรือนสี่ประสานพอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาปะทะใบหน้า ทำให้หลี่เจินเจิน ที่กินแต่ ‘ทอดมันปลาสุดเลวร้าย’ มาสี่เดือนติดต่อกัน รู้สึกหิวโหยขึ้นมาทันทีเธอเพิ่งก้าวเข้าประตู ก็ชะงักอยู่กับที่ในลานบ้านเต็มไปด้วยความคึกคัก“น้องไป๋หลี่ ช่วยไปเอาซุปหัวปลาในครัวให้ฉันหน่อยได้ไหม?”“ได้เลย!”“ชิ เป็ดย่างนี่มันเห
