นียวไปหน่อยนะ จางเจิ้งถิง นายทำอาหารยังไงกัน?”“อะไรนะ? อย่ามาโทษฉันสิ เป็ดย่างนี่ลู่หูทำนะ”“น้องเจียงเอ่อร์ โทรทัศน์ในห้องพวกเราเสีย ช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหม?”“ป้ายอวยพรล่ะ? ป้ายอวยพรที่ฉันเพิ่งซื้อเมื่อวาน พวกนายเอาไปไว้ไหน?”“ชิงอวี๋ นายทำดอกไม้ไฟเป็นไหม? แบบที่พุ่งขึ้นฟ้าแล้วระเบิดปังๆ ติดต่อกันหลายทีน่ะ……”“……”สมาชิกหน่วย 006 ผสมผสานเข้ากับหน่วยม่านราตรีอย่างสมบูรณ์แล้ว ไป๋หลี่พั่งพั่งและเฉาเยวียนตามไปช่วยจางเจิ้งถิงในครัว เจียงเอ่อร์เริ่มรับงานซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า ส่วนอันชิงอวี๋กับสมาชิกหนุ่มๆ อีกสองคนจากเมืองหลวงแอบไปศึกษาดินปืนกันไม่มีสงคราม ไม่มีภารกิจ ไม่มีเทพต่างแดนและสิ่งลี้ลับ ในช่วงเวลานี้ พวกเขาดูเหมือนไม่ใช่หน่วยพิทักษ์ราตรีที่คอยปกป้องมวลมนุษย์อีกต่อไป แต่เป็นเพียงกลุ่มคนธรรมดาที่กำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศแห่งชีวิตประจำวันเสิ่นชิงจู่กับสมาชิกอีกคนจากเมืองหลวงกำลังพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่ เมื่อเห็นหลี่เจินเจินยืนเหม่ออยู่ที่ประตู จึงขมวดคิ้วแล้วกล่าว“กลับมาแล้วเหรอ? เข้าไปเก็บของแล้วเตรียมตัวกินข้าวเถอะ”หลี่เจินเจิน “……”
