้นมาเขาสวมเสื้อคลุมทหารเดินลงบันได ใช้นิ้วเคาะที่หน้าผากของลู่อวี่ทีหนึ่ง อีกฝ่ายรีบเอามือกุมหัวและถอยหลังไปสองก้าวทันที“รุ่นพี่! ทำไมคุณถึงตีผมล่ะ?”“ไอ้หนู ฉันยังไม่ทันไปไหนเลย นายก็คิดจะแย่งตำแหน่งหัวหน้าหน่วยของฉันแล้วเหรอ?” เฉินหานพูดพลางหัวเราะ“ให้เป็นหัวหน้าหน่วยตัวคนเดียว มันไม่มีอะไรวิเศษวิโสนักหรอก” ลู่อวี่แลบลิ้น “ให้ผมเป็น ผมก็ไม่อยากเป็นหรอก……”“สมาชิกหน่วย สักวันก็ต้องมี” เฉินหานพูดอย่างจริงจัง “นายก็จะได้เป็น ‘รุ่นพี่ลู่อวี่’ ของพวกเขาสักวัน”ลู่อวี่อ้าปากค้าง แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมานอกกรมป่าไม้ มีเงาร่างหนึ่งฝ่าลมหิมะเร่งฝีเท้าเดินเข้ามา“ใครคือหัวหน้าหน่วยเฉิน?” คนผู้นั้นถือพัสดุอยู่ในมือ ตะโกนถามทั้งสองคนเฉินหานก้าวเท้าเดินไปหยุดตรงหน้าคนผู้นั้น “ผมเอง”“เอกสารของคุณครับ” ชายคนนั้นส่งพัสดุให้เฉินหาน “ผู้บัญชาการจั่วบอกว่าให้คุณออกเดินทางโดยเร็วที่สุด ถ้าเป็นไปได้ควรไปคืนนี้เลย”“……ผมเข้าใจแล้ว”เฉินหานเดินกลับเข้าไปในกรมป่าไม้ แกะซองเอกสารออก สายตากวาดมองเอกสารนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วถอนหายใจยาว“ดูเหมือนว่าฉันต้องไปจริงๆ แล้วสินะ……”“รุ่นพี่ไปเถอะครับ” ลู่อวี่เอ่ยอย่างจริงจัง “ผมจะดูแลหน่วย 332 ให้ดีเอง”เฉินหานมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน เก็บเอกสารเข้ากระเป๋า “บุหรี่ในลิ้นชักนั่น ฉันจะเอาไปบางส่วน ที่เหลือเก็บไว้ให้นายทั้งหมด สูบประหยัดๆ หน่อยนะ”“ครับ”“อยู่คนเดียว อย่าเปิดฮีตเตอร์ม
