ากเกินไป มันเปลือง”“ได้ครับ”“ถ้าสมาชิกใหม่มาถึง ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อย อย่าทำให้หน่วย 332 ของเราขายหน้า”“……”เฉินหานเปิดประตู รองเท้าบู๊ตคู่หนึ่งย่ำลงบนหิมะที่ทับถมกันเป็นชั้นหนา เกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนฟุ้งกระจายรอบเสื้อโค้ตทหาร เขาหันกลับมาทอดสายตามองอาคารเตี้ยหลังนี้และลู่อวี่เป็นครั้งสุดท้าย อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างครู่หนึ่งผ่านไป เขาก็ส่ายหน้า แล้วเดินจากไปคนเดียวท่ามกลางพายุหิมะ“ไปซะแล้ว”ลู่อวี่ยืนนิ่งเงียบอยู่ที่ประตู มองตามร่างในเสื้อโค้ตทหารนั้นค่อยๆ หายลับไปในพายุหิมะเขาค่อยๆ หลับตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยลง สูดหายใจลึก แล้วโค้งคำนับอย่างลึกซึ้งให้กับแผ่นหลังนั้น………ค่ายฝึกอบรมหลินชีเยี่ยเดินขึ้นไปบนแท่นสูงในสนามฝึก กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่สีหน้าพลันแข็งค้างไปทหารใหม่ด้านล่างจ้องมองมาที่หลินชีเยี่ยอย่างพร้อมเพรียงกันด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับแฟนคลับที่คลั่งไคล้ได้เห็นไอดอลของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพบูชาและความปรารถนา สายตาเร่าร้อนเหล่านี้ทำให้หลินชีเยี่ยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขามองลงไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง และคนอื่นๆ ด้านล่างเวทีอย่างสงสัย พวกเขายิ้มกว้างให้เขาและชูนิ้วโป้งขึ้นหลินชีเยี่ย “……”“ต่อไปนี้ ผมมีเรื่องหนึ่งที่จะประกาศ” หลินชีเยี่ยละเลยสายตาเหล่านั้นไปชั่วคราว และเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกคุณจะได้รับวันหยุดเป็นเวลาสามวัน”เมื่อได
