“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยว่าหัวหน้าหน่วยหลินอยู่ที่ไหนครับ” คนผู้นั้นเห็นเสื้อคลุมของไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆจึงจำได้ว่าพวกเขาเป็นสมาชิกหน่วยม่านราตรี จึงถามทันที“คุณหาชีเยี่ยเหรอ มีธุระอะไรรึเปล่าครับ”“อ๋อ ผมมาแทนผู้บัญชาการจั่ว เพื่อมอบเหรียญห้วงอวกาศนี้ให้กับหัวหน้าหน่วยหลิน” คนผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะรำพึง “ได้ยินมาว่าครั้งนี้หัวหน้าหน่วยหลินต่อสู้กับเทพเจ้าอย่างดุเดือดที่ที่ราบฟ้าสูง สร้างผลงานยิ่งใหญ่ ผมชื่นชมเขามานานแล้ว”บัดนั้น บรรยากาศพลันตกอยู่ในความเงียบสนิทรอยยิ้มของฟางโม่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า แม้แต่หลูเป่าโย่วที่กำลังแกะนิ้วมืออย่างเงียบๆ ก็ยังสะดุ้งทั้งตัว พลั้งมือบาดนิ้วตัวเองโดยไม่ตั้งใจทหารใหม่ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ……“อ๋อ งั้นเหรอ” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยปากพร้อมรอยยิ้ม ยื่นมือชี้ไปทางทิศของหลินชีเยี่ย “เขาอยู่ตรงนั้น”“ขอบคุณครับ”ร่างของคนผู้นั้นพลันหายวับไปจากที่เดิมในทันใดนั้น ทั้งสนามฝึกก็ระเบิดความตื่นเต้นขึ้นมา!……หลินชีเยี่ยรับเหรียญห้วงอวกาศจากมือของหน่วยพิทักษ์ราตรีคนนั้นนี่เป็นครั้งแรกที่หลินชีเยี่ยได้รับเหรียญห้วงอวกาศส่วนบุคคล เหรียญสองอันก่อนหน้านี้เป็นเหรียญรางวัลหมู่คณะทั้งหมด ซึ่งเป็นตัวแทนของผลงานทั้งหมดของหน่วยม่านราตรีหลินชีเยี่ยสังเกตเหรียญรางวัลส่วนบุคคลอย่างละเอียด พบว่านอกจากด้านหลังของเหรียญจะสลักชื่อของเขาแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิม“เหร
