ด้อภิปรายและคิดแผนอย่างคร่าวๆ ออกมาแล้ว……”หลินชีเยี่ยอธิบายแผนที่สมาชิกหน่วยได้อภิปรายกันให้บรรดาครูฝึกฟังอย่างคร่าวๆ พวกครูฝึกต่างมองหน้ากันไปมา“นี่……เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของค่ายฝึกอบรม” หยวนกังครุ่นคิด “แต่ในสถานการณ์พิเศษ การทำแบบนี้อาจจะได้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่งก็ได้”“คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหมครับ?”“เป็นไปได้สิ” หยวนกังพยักหน้า “นายวางแผนจะพาพวกเขาไปเมื่อไหร่?”“พวกเราคำนวณคร่าวๆ แล้ว การฝึกฝนครั้งนี้ รวมแล้วใช้เวลาประมาณเจ็ดวัน ก่อนหน้านั้น ผมอยากให้พวกเขาหยุดพักก่อน” หลินชีเยี่ย พูดอย่างจริงจัง“หยุดพัก?” หยวนกังตกใจ“แผนการฝึกฝนครั้งนี้จะหนักหนาสาหัสมาก และพวกเขาก็ผ่านการฝึกอย่างเข้มข้นมาสี่เดือนแล้ว อยู่ในสภาวะกดดันตลอดเวลา ซึ่งอาจส่งผลในแง่ลบได้ พอดีกับที่อีกสองวันจะถึงวันปีใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ?ให้พวกเขาได้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน พอผ่านปีใหม่ พวกเราก็จะออกเดินทาง” หยวนกังครุ่นคิดครู่หนึ่ง มองไปยังทหารใหม่ที่กำลังคึกคักอยู่ไกลๆ แล้วถอนหายใจยาว“ก็ดีเหมือนกัน ถึงอย่างไร เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ใครจะรู้ว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นยังไง……บางทีในอนาคตอันยาวนาน พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พักผ่อนอีกเลย”เมื่อหยวนกังพูดจบ เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงขมวดคิ้วครุ่นคิด“เป็นอะไรเหรอครับ ครูฝึกหยวน?”“ฉันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้” หยวนกังเอ่ยปากด้วยสีหน้าประหลาด “ถ้าให้หยุดพักสามวันแบบนี้……เวลามันช่างไม่เ
