ค่ายค่ายฝึกอบรมท่ามกลางลมหนาวเย็นยะเยือก กลุ่มคนหนุ่มในชุดทหารเหงื่อโซก กำลังนั่งทรุดอยู่บนพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับแบกน้ำหนักไว้บนหลัง“แม่เจ้า เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” ซูเจ๋อบ่นพลางนวดน่องที่ปวดเมื่อยของตัวเองด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ฝึกแบบนี้ทุกวัน เมื่อไหร่จะจบสักที มะรืนนี้ก็ตรุษจีนแล้ว จะไม่ให้หยุดพักบ้างเหรอ?”“ไม่มีทางได้หยุดหรอก” ติงฉงเฟิงยักไหล่ “ปีใหม่นี้ พวกเราคงได้ฉลองในค่ายแน่นอน”“ถ้าอยู่บ้านเกิด ป่านนี้คงได้เริ่มซื้อของเตรียมฉลองปีใหม่อย่างมีความสุขแล้ว ฉันก็แค่คนอ้วนขี้เกียจ นั่งกินนอนกินไปวันๆ ทำไมต้องมาทรมานฉันด้วย……”ติงฉงเฟิงที่อยู่ข้างๆ ยื่นมือมาบีบกล้ามอกสองก้อนใหญ่ของเขา เตือนว่า“ซูเจ๋อ นายไม่ได้เป็นคนอ้วนแล้วนะ นายมีกล้ามเนื้อแล้ว”“สี่เดือนของการฝึกหนัก ต่อให้เป็นหมูก็ต้องมีกล้ามแล้ว” ซูหยวนมองซูเจ๋อด้วยสายตาดูถูกพลางกลอกตาติงฉงเฟิง พูดขึ้นอย่างเนิบนาบ “ซูเจ๋อ น้องสาวนายดูถูกนายนะ”“……ทำไมนายชอบพูดยั่วยุอยู่ข้างๆ ตลอดเลย?” ซูเจ๋อตบต้นขาของซูหยวนที่อยู่ข้างๆ เบาๆ “น้องสาวฉันจะดูถูกฉันหรือเปล่า ฉันจะไม่รู้หรือไง? นายเพิ่งรู้จักพวกเราวันแรกเหรอ?”“เอามือสกปรกของนายออกไป! ไอ้บ้า!”“??? ฉันจะบอกให้นะซูหยวน เธอจะว่าฉันเป็นหมูก็ได้ แต่การเรียกฉันว่าไอ้บ้านี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”“ไอ้บ้า!”“……”ติงฉงเฟิง มองดูพี่น้องที่กำลังทะเลาะกัน มุมปากปรากฏรอยยิ้มพอใจ“พวกนายดูสิ คนสามคนตร
