งนั้นฝึกเสร็จแล้ว แต่หน้าไม่แดงหายใจไม่หอบเลยนะ” ซูเจ๋อเหลือบมองคนสามคนที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “พวกเขาเป็นสัตว์ประหลาดหรือไง?”ติงฉงเฟิงมองตามสายตาของเขาไป เห็นชายสองหญิงหนึ่ง สีหน้าเขาปรากฏความซับซ้อน“พวกเขา… ก็เป็นสัตว์ประหลาดนั่นแหละ ไม่ใช่เหรอ?” ที่ไกลออกไปแป๊ะ!ฟางโม่ตบยุงที่พยายามจะดูดเลือดเขาตายอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนมันทิ้งไปด้านข้าง บนพื้นรอบตัวเขามีซากยุงนอนเกลื่อนกลาด“นายดึงดูดยุงขนาดนี้เลยเหรอ?” หลี่เจินเจินเดินมานั่งลงข้างๆ เขาและถามอย่างสงสัย“ร่างกายฉันพิเศษน่ะ” ฟางโม่ตอบสั้นๆ จากนั้นก็เงยหน้ามองท้องฟ้าต่อไปอย่างเหม่อลอย“กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”“……ฉันกำลังคิดว่าพวกครูฝึกพิเศษไปไหนกัน ทำไมยังไม่กลับมา” ฟางโม่ถอนหายใจ“ไม่มีครูฝึกพิเศษ การฝึกปกติพวกนี้มันก็น่าเบื่อจริงๆ นะ” หลี่เจินเจินยักไหล่ “ฉันยังคิดถึงช่วงเวลาที่ถูกฝูงสิ่งลี้ลับล้อมรอบ และทำการฝึกแปลกๆ ทุกวันอยู่เลย ถึงจะเหนื่อยแต่ก็รู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยสาระ”พอหลี่เจินเจินพูดจบ เด็กหนุ่มผมดำตาเดียวก็แบกก้อนหินขนาดใหญ่เดินผ่านบันไดที่พวกเขานั่งอยู่อย่างสงบ มุ่งหน้าตรงไปยังขอบสนามฝึกเขาชำเลืองมองฟางโม่แวบหนึ่ง ในสายตามีแววท้าทายอยู่เล็กน้อย “หลูเป่าโย่ว นายจะไปทำอะไร” หลี่เจินเจินเห็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่หลังเขา ถึงกับตกตะลึงเล็กน้อยหลูเป่าโย่วไม่ตอบ เพียงแค่เดินไปที่ขั้นบันไดสูงสุดอย่างเงียบงัน สูดหายใจลึก แบกก้อ
