“อ้อใช่ ได้ยินว่าพวกนายพายอดมนุษย์ที่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์มาจากญี่ปุ่นด้วยใช่ไหม?” จั่วชิงถามอย่างไม่ตั้งใจ“ใช่ครับ” หลินชีเยี่ยมองสีหน้าของจั่วชิงแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ท่านผู้บัญชาการจั่วดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลยนะครับ?”“แค่ยอดมนุษย์เท่านั้น มีอะไรน่าแปลกใจล่ะ” จั่วชิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ“เขาอยู่ที่ไหน?”“ตามผมมาสิครับ”หลินชีเยี่ยพาจั่วชิงเดินมาที่หน้าประตูห้องเช่าแห่งหนึ่งมองผ่านหน้าต่างเข้าไป เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลานั่งอยู่บนเตียง ผมยาวสีขาวดั่งน้ำตกคลุมลงมาถึงขอบเตียง ในมือกอดหนังสือ ‘พินอินภาษาจีนฉบับสมบูรณ์สำหรับเด็กฉีฉี’ กำลังอ่านออกเสียงอย่างตั้งใจข้างๆ ตัวเขา เจียงเอ่อร์ลอยอยู่กลางอากาศ เสียงดังออกมาจากลำโพงบลูทูธด้านข้าง คอยแก้ไขการออกเสียงของเขาอย่างอดทน[ทะเลทราย][สาดหมึก][น้ำตาลทราย][โรยน้ำตาล][สามเณร……ช่างเถอะ เราไม่อ่านคำนี้ อืม……โซฟา][สางผม]“……”จั่วชิงมองสำรวจยูริ ทากิชิโระที่อยู่ในห้องอย่างสงสัย“อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?”“เขาอายุแค่สิบสามปีเท่านั้น” หลินชีเยี่ยเล่าเรื่องราวทั้งหมดของยูริ ทากิชิโระให้จั่วชิงฟัง รวมถึงที่มาของ [ภัยพิบัติเทพ] ที่อยู่ในมือของเขาด้วยหลังจากฟังจบ จั่วชิงก็ตกอยู่ในความเงียบ สายตาที่มองไปยังยูริ ทากิชิโระเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน “ผู้บัญชาการจั่ว ผมมีคำขอร้องครับ” หลินชีเยี่ยพูดอย่างจริงจัง “ถึงแม้ว่าเราจะพาเขากลับมาที่ต้าเซี่ยแล้ว แต่เขาก็ไม่ไ
