ด้เป็นคนที่นี่ ไม่มีหน้าที่ต้องเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างของหน่วยพิทักษ์ราตรี อีกอย่าง… เขายังเด็กอยู่……”“ฉันเข้าใจความหมายของนาย” จั่วชิงพยักหน้า “พวกเราจะไม่บังคับให้เขาทำอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความต้องการของเขาเอง”ดูเหมือนว่ายูริ ทากิชิโระที่อยู่ในห้องจะได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสซื่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วยิ้มอย่างอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์“พวกเรากำลังจะออกเดินทางไปค่ายฝึกอบรมแล้ว คุณวางแผนจะจัดการกับเขายังไงครับ?” หลินชีเยี่ยหันไปมองจั่วชิงเมื่อได้ยินเช่นนั้น จั่วชิงก็เปรยขึ้นอย่างประหลาดใจ “ฉันนึกว่าพวกนายจะพาเขาไปด้วยซะอีก”“พวกเราแค่ไปฝึกทหาร ไม่ได้ไปรบ” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “ยิ่งไปกว่านั้น เขาโตมาขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยมีชีวิตที่สงบสุขเหมือนคนวัยเดียวกัน พอดีเขาเพิ่งมาถึงต้าเซี่ย สนใจทุกอย่าง ผมอยากให้เขาได้สนุกสนานสักพัก”“ฉันเข้าใจแล้ว” จั่วชิงพยักหน้า “ฉันพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะให้คนที่พูดภาษาญี่ปุ่นได้มาพาเขาไป”“ครับ”หลังจากจั่วชิงจากไป หลินชีเยี่ยก็ก้าวเข้าไปในห้องไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ ที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่นหันมามอง เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยเข้ามา ก็เอ่ยปากถามว่า“ชีเยี่ย ลูกพี่จั่วสั่งอะไรมา? พวกเรามีภารกิจใหม่แล้วเหรอ?”“อืม เก็บของกันเถอะ พวกเราต้องกลับค่ายฝึกอบรมเดี๋ยวนี้”ทุกคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง แล้วต่างลุกขึ้นว
