เมืองหลวงแสงอาทิตย์อันอบอุ่นในฤดูหนาวทอดยาวอยู่บนท้องฟ้าสีเทาหม่น ลมหนาวพัดผ่านถนนที่คึกคัก ปกคลุมพื้นที่ชื้นข้างทางด้วยน้ำค้างแข็งบางๆข้างต้นไม้สีน้ำตาลเข้มที่เปลือยเปล่า ผู้คนมากมายสวมเสื้อขนเป็ดหนานุ่ม ก้มหน้ามองมือที่แดงเพราะความหนาว พ่นลมหายใจอุ่นๆ บ่นเรื่องอากาศสักประโยค แล้วล้วงมือใส่กระเป๋าเสื้อรีบจากไปจั่วชิงถือถ้วยชาร้อน ยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ ไอร้อนลอยขึ้นมาจากถ้วยช้าๆ ก่อตัวเป็นหมอกขาวบนกระจกดวงตาของเขาจ้องมองท้องฟ้าไกลโพ้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“สรวงสวรรค์ออกมาแล้ว……”เขาหยุดชั่วครู่ แล้วถอนหายใจยาว “วันสงบสุขนี้ ในที่สุดก็จบลง……ปีนี้ก็คงไม่สามารถฉลองได้อย่างสบายใจ”บนโซฟาด้านหลังเขา ชายชราในชุดขาวถือหมากดำเม็ดหนึ่ง ค่อยๆ วางลงบนกระดานหมากบนโต๊ะกาแฟ แล้วยิ้มบางๆ“เสียดายเหรอ?”“แน่นอน ท้ายที่สุดแล้ว ใครบ้างไม่ชอบใช้ชีวิตอย่างสงบสุข?” จั่วชิงเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “แต่เมื่อสงครามมาเยือนเราถึงที่ ไม่ใช่ว่าเราจะยอมให้ถูกทำร้ายโดยไม่ตอบโต้……เมื่อเราชนะแล้ว วันเวลาที่สงบสุขก็จะกลับมาอีกครั้ง”เขาหันกลับไป เดินไปนั่งลงตรงข้ามกับชายชราในชุดขาว หยิบหมากขาวออกมาจากถังใส่หมาก แล้ววางลงบนกระดาน“ไท่กง โอกาสที่เราจะชนะมีสักกี่ส่วน?” จั่วชิงถามเจียงจือหยาไม่ได้รีบตอบ แต่หยิบหมากดำขึ้นมาวางลงอีกครั้ง ตอนนี้บนกระดานตรงหน้ามีหมากดำทั้งหมดสี่ตัวล้อมรอบหมากขาวที่โดดเดี่ยวเพียงตัวเดียว“ถ้าแค
