่ตั้งรับอย่างเดียว อย่างมากก็แค่หนึ่งส่วน”“แล้วถ้าโจมตีก่อนล่ะ?”ดวงตาของเจียงจือหยาหรี่ลงเล็กน้อย เขาหยิบหมากขาวขึ้นมา เลื่อนไปด้านข้างหนึ่งช่อง ทำให้หมากดำที่อยู่ใกล้ที่สุดตรงหน้าเขาถูกกระแทกออกนอกกระดานหมากขาวทำลายวงล้อม สู้กับหมากดำสามตัว“สามส่วน…”“ฟังดูไม่ใช่ข่าวดีเลย” จั่วชิงถอนหายใจ “สงครามไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยกำลังอย่างง่ายๆ นอกจากการเผชิญหน้าเพื่อชัยชนะแล้ว ยังมีปัจจัยอีกมากมายที่สามารถส่งผลต่อสถานการณ์สงครามได้” เจียงจือหยาเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆเขายื่นมือชี้ไปที่หมากดำสามตัวนั้น“ใครจะรับประกันได้ว่าหมากดำสามตัวนี้จะไม่เกิดเหตุการณ์ผันผวนอื่นๆ ขึ้นล่ะ?”จั่วชิงมองดูหมากดำสามตัวนั้น รวมถึงหมากดำที่ถูกกระแทกออกไปนอกกระดาน จมอยู่ในภวังค์ความคิด“ไท่กง พวกเรายังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?”“สิบวัน”สิบวันสินะ……จั่วชิงพยักหน้าในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้ง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก หน่วยพิทักษ์ราตรีคนหนึ่งเดินเข้ามา“มีอะไรเหรอ?”“ผู้บัญชาการจั่ว หน่วยม่านราตรีกลับมาแล้วครับ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ จั่วชิงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางเขายกถ้วยชาขึ้นจิบ หัวใจที่เคยกังวลผ่อนคลายลงเล็กน้อย‘พวกเด็กๆ นี่ กลับมาได้จังหวะจริงๆ’“พวกเขายังพาคนที่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ติดตัวมาด้วย เป็นยอดมนุษย์จากญี่ปุ่น” สมาชิกหน่วยพิทักษ์ราตรีคนนั้นพูดต่อทันทีพรวด!!ชาร้อนที่จั่วชิงอมไว้ในปาก พ
