งพวกเขาได้……นายได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของหน้ากากหวังวัยชราก็เผยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เทพแห่งกาลเวลาผู้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ของต้าเซี่ยด้วยมือเดียวตนเอง ความกังวลสุดท้ายในใจของเขาค่อยๆ คลายลงหมอกเลือดระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างของหน้ากากหวังวัยชราเริ่มโปร่งแสงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก้มลงมองร่างกายของตัวเอง แล้วยิ้มอย่างปลงตกเขามองไปที่หน้ากากหวัง“กฎแห่งเวลาของฉันมาจากอนาคต ไม่ได้เป็นของมิติเวลานี้ หลังจากที่ฉันสลายไป มันก็จะกลับคืนสู่สายธารแห่งกาลเวลาโดยอัตโนมัติ ดังนั้น ฉันจึงไม่สามารถมอบมันให้นายได้……แต่อย่ากังวลเรื่องกฎแห่งเวลามากนัก การเป็นเทพแห่งกาลเวลาคือโชคชะตาของนาย เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม โอกาสในการบรรลุความเป็นเทพจะปรากฏขึ้นเอง”หน้ากากหวังวัยชรานั่งอยู่บนเรือลำเดียว ร่างที่คลุมด้วยเสื้อคลุมสีเทาเข้มค่อยๆ กลายเป็นเส้นใยสีขาวนับพันเส้นล่องลอยกระจายขึ้นสู่ท้องฟ้า“สงครามระหว่างฉันกับเวลาได้สิ้นสุดลงแล้ว ต่อจากนี้ก็คงต้องฝากนายแล้ว……”พร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ล่องลอยอยู่ในหมอก เรือลำเดียวที่ล่องลอยอ้างว้างนั้นโคลงเคลงอยู่ท่ามกลางเกลียวคลื่นหน้ากากหวังยืนอยู่บนผิวน้ำตรงนั้น ราวกับรูปปั้นที่ไม่ขยับเขยื้อน……บนเมฆพลิกกายผู้คนของม่านราตรีนั่งอยู่บนก้อนเมฆ มองลงมายังทะเลและสายหมอกเบื้องล่าง พูดคุยกันอย่างสบาย
