ๆที่ส่วนท้ายสุดของก้อนเมฆ เด็กหนุ่มผมขาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หันหลังมองดูเส้นขอบฟ้าของแผ่นดินที่ค่อยๆ หายไปจากสายตา ดวงตาที่มีดาวกากบาทวาววับด้วยความสับสนและโดดเดี่ยว เหม่อลอยไปหลินชีเยี่ยเห็นภาพนี้ จึงเดินไปนั่งลงข้างๆ เขา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ปลดดาบ [ภัยพิบัติเทพ] ออกจากเอว“ทากิชิโระ ฉันคืนดาบให้นายนะ”ยูริ ทากิชิโระเบิกตากว้าง “พี่ชิจิยะ พี่ไม่เก็บดาบเล่มนี้ไว้เองหรอครับ?”“พลังของดาบเล่มนี้แรงเกินไป ฉันควบคุมมันได้ยาก ถ้าเก็บไว้กับฉันก็เปล่าประโยชน์” หลินชีเยี่ยยิ้มบางๆ “ยิ่งไปกว่านั้น มันอยู่กับนาย พี่สาวของนายก็จะได้สบายใจ……”ด้วยร่างกายของหลินชีเยี่ยในตอนนี้ ถ้าฝืนใช้ [ภัยพิบัติเทพ] ก็คงฟันได้แค่สองครั้งเท่านั้น แต่ถ้าอยู่ในมือของยูริทากิชิโระ มันจะแสดงพลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้ อีกอย่าง ยูริ ทากิชิโระก็ต้องถูกเขาพาไปต้าเซี่ยอยู่แล้ว ดาบเล่มนี้อยู่ในมืออีกฝ่ายจะเหมาะสมที่สุดที่สำคัญที่สุดคือ [ภัยพิบัติเทพ] ไม่ใช่แค่วัตถุศักดิ์สิทธิ์ธรรมดา แต่มีวิญญาณของยูรินะสิงสถิตอยู่ด้วยหลินชีเยี่ยไม่มีทางแยกพี่น้องยูริออกจากกันเพื่อดาบเล่มนี้ยิ่งไปกว่านั้น ยูริ ทากิชิโระกำลังจะไปต้าเซี่ย ซึ่งเป็นประเทศที่อีกฝ่ายไม่คุ้นเคย เด็กอายุสิบสามสิบสี่คนนี้ต้องรู้สึกเหงาและสับสนแน่นอน การมียูรินะอยู่เคียงข้างย่อมเป็นเรื่องดียูริ ทากิชิโระลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า เขากอด [ภัยพิบัติเทพ] ไว้ในอ
