นิ่งอยู่บนผิวน้ำราวกับหินผา ไม่ว่าคลื่นจะซัดสาดอย่างไร ก็ไม่มีการโคลงเคลงหรือสั่นสะเทือนแม้แต่น้อยบนเรือลำนั้น ร่างที่หลังค่อมนั่งอยู่ท่ามกลางหมอกหนา เส้นผมสีเงินขาวสะบัดไปตามสายลม เสียงไอแห้งๆ ของคนชราดังก้องไปทั่วผิวน้ำ รอยเลือดสีแดงฉานไหลจากมือหยดลงในเรือ รวมตัวกันเป็นแอ่งเลือดเขาสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้ม ที่เอวมีดาบยาวเหน็บอยู่เหมือนกับหน้ากากหวังเขาคือผู้วางแผนทั้งหมดของสถานการณ์ในที่ราบฟ้าสูง และยังเป็นเทพแห่งกาลเวลาที่เดินทางมาจากอนาคต นั่นคือหน้ากากหวังวัยชราสายลมอ่อนๆ พัดผ่านผิวน้ำ หน้ากากหวังทั้งสองคนมองกันผ่านคลื่นที่ม้วนตัว ราวกับเป็นภาพสะท้อนในกระจกไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รูปลักษณ์ภายนอก หรือแม้แต่รอยย่นบนใบหน้า ทุกอย่างเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือหน้ากากหวังสูงวัยที่นั่งอยู่ในเรือแบนนั้น มีบุคลิกที่ดูผ่านโลกและลึกลับหน้ากากหวังหรี่ตาลงเล็กน้อยเขายืนอยู่บนผิวน้ำทะเล จ้องมองชายชราที่เหมือนกับตัวเองไม่มีผิด ผ่านไปสักพัก เขาจึงเอ่ยปากขึ้นก่อน“ฉันคิดว่า นายตั้งใจหลีกเลี่ยงฉัน……”“……นายเดาถูกแล้ว” หน้ากากหวังวัยชรายิ้มขมที่มุมปาก “ก่อนจะมาที่นี่ ฉันก็ลังเลอยู่นานว่าควรจะมาพบนายหรือไม่……ถ้าไม่ใช่เพราะลูปที่ฉันทิ้งไว้ พวกเขาก็คงไม่ต้องเสียสละ พูดอีกนัยหนึ่ง ฉันคือฆาตกรที่ทำให้พวกเขาต้องตาย……ฉันไม่มีความกล้าพอที่จะมาพบนาย”หน้ากากหวังจ้องตาอีกฝ่าย “นายควรให้คำอ
