ฟ้าสูงโดยอัตโนมัติ แล้วบินกลับเข้าฝักในมือของนักพรตนักพรตยิ้มบางๆ ใช้นิ้วดีดที่ดาบเบาๆ [ภัยพิบัติเทพ] ก็หายวับไปกลางอากาศ ไม่ทราบว่าหายไปไหน……ญี่ปุ่นในสายหมอกอันชิงอวี๋เก็บเครื่องมือผ่าตัดอย่างพิถีพิถัน สวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินไปหายูริ ทากิชิโระที่หมดสติ ยื่นมือตบไหล่เขาเบาๆยูริ ทากิชิโระที่นอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัดเปลือกตากระตุก ลืมตาขึ้น หลังจากงุนงงชั่วครู่ สายตาก็มองไปที่อันชิงอวี๋ข้างๆ“พี่ชิงอวี๋… เสร็จแล้วหรือครับ?”“อืม นายหายดีแล้ว” อันชิงอวี๋พยุงเขาลุกขึ้นจากโต๊ะผ่าตัด ยิ้มพลางพูดว่า “ข้อบกพร่องทางพันธุกรรมได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์แล้ว โรคเก่าก็จะไม่กลับมาอีก นอกจากอายุขัยที่สูญเสียไปบ้าง ส่วนอื่นๆ ก็กลับมาเป็นปกติหมดแล้ว”ยูริ ทากิชิโระยิ้ม “ขอบคุณพี่ชิงอวี๋ครับ”“ไม่เป็นไร”“ชิงอวี๋! ชิงอวี๋! รีบออกมาดูเร็ว!” ไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งกลับเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน ชี้ไปข้างนอกด้วยความตกใจ“สรวงสวรรค์! ปรากฏแล้ว!”อันชิงอวี๋ชะงัก พายูริ ทากิชิโระรีบเดินออกจากห้อง เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าในหมอกหนาทึบ ซากปรักหักพังของที่ราบฟ้าสูงร่วงหล่นลงทะเลไม่หยุด บนท้องฟ้าสีเทานั้น เหลือเพียงเงาขนาดมหึมาสีทองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทพเซียน ตั้งตระหง่านไม่ไหวติง“นั่นคือสรวงสวรรค์เหรอ?” อันชิงอวี๋เอ่ยอย่างตะลึงงัน “ใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้มากเลย……”“สรวงสวรรค์ปรากฏขึ้นแล้ว แต่เหล่าเทพของต้าเซี่ยล่ะ?”เฉาเยวียนจ้องมอ
