งรอบๆ สรวงสวรรค์อย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ดูเหมือนว่านอกจากร่างสามร่างที่เพิ่งบินขึ้นไปเมื่อครู่ ฉันไม่เห็นเทพองค์อื่นของต้าเซี่ยเลยนะ……”“พวกเขาน่าจะอยู่ในสรวงสวรรค์นั่นแหละ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย “พวกเราบินขึ้นไปดูกันเถอะ! ผมอยากไปเห็นฉางเอ๋อ! เจ็ดนางฟ้า! และกิวเทียงเหี่ยงนึ่งกับตาตัวเอง!”“……”“นั่นมันอาณาจักรของเทพนะ ไม่ใช่ว่าพวกเราอยากไปก็ไปได้หรอก” เสิ่นชิงจู่ส่ายหน้าขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ร่างสีแดงเข้มก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว“ชีเยี่ยกลับมาแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นคนผู้นั้นแล้วดวงตาก็เป็นประกายหลินชีเยี่ยกระโดดลงจากเมฆพลิกกาย เงยหน้ามองดูสรวงสวรรค์เหนือศีรษะ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย“พวกเราควรกลับต้าเซี่ยได้แล้ว” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “สรวงสวรรค์ลงมาสู่โลกมนุษย์แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โลกแห่งหมอกคงจะวุ่นวายในไม่ช้า อยู่ข้างนอกต่อไปอันตรายเกินไป”ไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ สบตากันแล้วพยักหน้าเห็นด้วย หลินชีเยี่ยมองไปที่ยูริ ทากิชิโระ แล้วถามว่า “แล้วนายล่ะ? แวดวงผู้เลื่อมใสพังไปแล้ว นายมีแผนอะไรต่อไหม?”“ผม… ผมไม่รู้” ยูริ ทากิชิโระเกาหัว พลางยิ้มขมขื่น “ผมไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว……”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากัน แล้วเริ่มส่งสายตากันอย่างบ้าคลั่งหลินชีเยี่ยกระแอมเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง“ถ้านายไม่มีแผนอะไร ก็ไปกลับต้าเซี่ยกับพว
