เวียน นกกระเรียนบินล่อล่า จากระยะไกล มองเห็นพระราชวังอันยิ่งใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนเมฆ เมฆที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเซียนไหลออกจากประตูสวรรค์ เหมือนดั่งน้ำตกต่างๆ จากท้องฟ้าสีเทาถาโถมลงสู่โลกมนุษย์ขนาดของอาณาจักรเทพแห่งนี้ ใหญ่กว่าที่ราบฟ้าสูงหลายเท่ามันตั้งตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า เงาขนาดใหญ่ทอดลงมาปกคลุมที่ราบฟ้าสูง และซากปรักหักพังของญี่ปุ่นที่เบื้องล่างไว้ในความมืด แสงสีทองที่งดงามไหลลื่นจากเส้นขอบของอาณาจักรเทพ คล้ายถูกขลิบบนด้วยขอบทองเงาทองนั้นที่สูงสู่ก้อนเมฆ คืออาณาจักรเทพแห่งต้าเซี่ยสรวงสวรรค์……เมืองสุริยันแห่งอียิปต์ที่จตุรัสแห่งเทพในเมืองสุริยัน เสาเทพทั้งเก้าตั้งตระหง่านบนเมฆหนึ่งในนั้น เสาเทพที่แกะสลักภาพทะเลทรายเต็มไปด้วยรอยแตก ขณะที่เสาเทพ อื่นๆ มีเงาของเทพนั่งอย่างสงบเหนือเสาเทพทั้งเก้า โชคชะตาโคจรตามคำสั่งของเทพทั้งแปด ล่องลอยลงสู่ปลายจัตุรัสกลาง คล้ายกำลังซ่อมแซมโชคชะตาของอาณาจักรทันใดนั้น เสียงดังสนั่นดังมาจากท้องฟ้าที่ห่างไกล เงาเทพทั้งแปดลืมตาขึ้นพร้อมกัน บนใบหน้าปรากฏความงุนงง“กลิ่นอายนี้……” เทพแห่งสายลมเหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตะลึงในศูนย์กลางของเสาเก้าต้น ซึ่งมีเสาเทพที่สูงส่งเป็นสัญลักษณ์ของพระอาทิตย์ คือแสงเงาที่เปิดเปลือกตาขึ้นใบหน้าที่มองไม่ชัดเจนได้เอียงเล็กน้อย หันไปทางที่เสียงดังสนั่นมาจาก “สรวงสวรรค์ จุติลงมาแล้ว”…ดินแดนแอสการ์ด
