ให้เมื่อเบาะรองนั่งนี้เป็นของที่หยวนสื่อเทียนจุนวางไว้ ก็ควรคืนให้เจ้าของเดิม หลินชีเยี่ยไม่กล้าเอาของล้ำค่านี้มาเป็นของตัวเองต่อหน้าเทพเจ้า“อ้อ เอาดาบเล่มนั้นมาให้ข้าด้วย” นักพรตชี้มาที่ [ภัยพิบัติเทพ] ที่เอวของหลินชีเยี่ยมุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุก“ท่านเทียนจุน ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ของผม ใช้เสร็จแล้วต้องคืน ท่านไม่สามารถเอาไปแบบนี้ได้นะ”“ข้าไม่ได้จะแย่งมันไป” นักพรตยิ้มอย่างจนใจ “พลังในดาบเล่มนี้ไม่สามารถรองรับชีวิตได้มากมายขนาดนั้น ข้าจะช่วยดูดซับพลังงานบางส่วนออกไป แล้วจะคืนให้เจ้า”เมื่อเทียนจุนพูดเช่นนี้ หลินชีเยี่ยจึงจำใจถอด [ภัยพิบัติเทพ] ส่งให้อีกฝ่ายนักพรตยิ้มอย่างพอใจ หันหลังเดินไปทางประตูแห่งการนำพา“ท่านเทียนจุน ผมมีคำถามอีกข้อ” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นทันที “สรวงสวรรค์… อยู่ที่ไหนกันแน่?”นักพรตชี้ไปที่ความว่างเปล่าเหนือประตูแห่งการนำพา “อยู่ตรงนั้น”“แล้วเทพต้าเซี่ยองค์อื่นๆ ล่ะครับ?”ฝีเท้าของนักพรตชะงักไปเขาหันกลับมามองหลินชีเยี่ยอย่างประหลาดใจ “เหตุใดถึงถามเช่นนั้น?”“ผมแค่รู้สึกว่า ในเมื่อท่านรู้มาตั้งนานแล้วว่า เทพแห่งที่ราบฟ้าสูงล่มสลายไปแล้ว ก็ไม่น่าจะต้องย้ายเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยมาทั้งหมดเพื่อจัดการกับกูลพวกนี้?” หลินชีเยี่ยพูดอย่างไม่แน่ใจนัก “เทพทั้งหมดของต้าเซี่ยกลับมาจากวัฏสงสารซ่อนตัวอยู่เกือบสองปี ถ้าแค่เพื่อจัดการกับที่ราบฟ้าสูงที่กำลังจะล่มสลาย……ดูเหมือนจะไม่คุ้มค่านะ?”
