มาทั้งหมด
ตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกฝึกแล้ว นางจึงโบกมือลาเพื่อนๆ ถือกล่องขนมไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็อุ้มกระบี่ไว้ในอ้อมแขนแล้วจากไป
เซียวเฟยหยางมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของนางพลางหัวเราะเหอะๆ อย่างมีความสุข
ข้างๆ กัน เซียวเสวี่ยฉี น้องสาวของเขาเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมา กล่าวอย่างสงสัย “ท่านพี่ นี่ไม่ใช่ที่ท่านแม่เตรียมไว้ให้ท่านหรือ ข้ายังไม่ได้ชิมเลยนะเจ้าคะ”
“ถ้าเจ้าอยากกิน กลับไปค่อยให้ท่านแม่ทำให้เจ้าอีกก็ได้ เหอเอ๋อร์ยังไม่เคยกินเลยนะ” เซียวเฟยหยางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจพลางหัวเราะ
เซียวเสวี่ยฉีแค่นเสียงเบาๆ ทำหน้าบึ้งด้วยความอิจฉาแล้วหันหลังเดินจากไป
“ฉีฉี ของข้าให้เจ้ากิน” ข้างๆ เซียวจื่อเซวียนร่างเล็กอ้วนเตี้ยวิ่งตามมา กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“ข้าไม่ต้องการหรอก!” เด็กหญิงน้อยปัดมือออกอย่างโกรธเคือง
