ขมขื่น “บอกว่าฉันยุ่งนิดหน่อย ยังกลับไปไม่ได้ชั่วคราว”ความรู้สึกเศร้าโศกผุดขึ้นมาในใจของหลินชีเยี่ย เขามองอู๋เซียงหนาน ซ้อนทับใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายนั้นกับรองหัวหน้าหน่วยที่สำนักงานในชางหนาน แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น“วางใจเถอะ ผมจะกลับไป”อู๋เซียงหนานมองเขาอย่างลึกซึ้ง เหมือนพ่อแก่ๆ ที่ได้เห็นลูกเติบโตด้วยตาตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความยินดี“ฉันไปละ”อู๋เซียงหนานหันหลังกลับ ลากร่างที่กำลังจะสลาย เดินไปยังที่แห่งหนึ่งบนที่ราบฟ้าสูง ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งหมอกเลือดพร่ามัวปกคลุมร่างของเขา เส้นผมสีขาวปลิวสะบัดออกมา ร่างที่เกือบจะโปร่งใสนั้น ในที่สุดก็หยุดฝีเท้าลงบนพื้นดินที่แตกสลายเขาค่อยๆ ย่อตัวลง ผ้าคลุมสีฟ้าอ่อนเปื้อนเลือดกระจายอยู่บนพื้น ดวงตาของเขาจ้องมองความว่างเปล่าใต้เท้าแล้วหลับตาลง ที่นี่เป็นสถานที่ที่เพื่อนร่วมหน่วยของเขาจบชีวิตลงและเป็นจุดหมายสุดท้ายของเขาด้วยปัง!ละอองเลือดกระจายออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ร่างของอู๋เซียงหนานกลายเป็นเส้นสีขาว ค่อยๆ จางหายไป เขาเผยอริมฝีปากเล็กน้อย ยิ้มพลางเอ่ยว่า“ผู้รอดชีวิตจากหน่วยฝนสีคราม อู๋เซียงหนาน ขอรายงานตัวกลับเข้าหน่วยครับ……”เสียงพึมพำครั้งสุดท้ายของเขาก้องอยู่ในอากาศผ้าคลุมสีฟ้าอ่อนที่เปื้อนเลือดนั้น ค่อยๆ ปลิวลงสู่พื้นดิน ราวกับเป็นหลุมศพไร้นามที่จารึกไว้ด้วยความกล้าหาญทำให้วิญญาณที่ถูกฝังอยู่ ณ ที่นี้ จมสู่การหลั
