“แล้วตอนนี้เราจะไปทำอะไรกัน?” เสิ่นชิงจู่ถามขึ้น “แวดวงผู้เลื่อมใสถูกทำลายไปแล้ว เราสามารถกลับต้าเซี่ยได้เลยไหม?”หลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองเบาะรองนั่งในมือตัวเอง แล้วส่ายหน้า“ยังมีเรื่องสุดท้ายที่ต้องทำ……”“หืม? นั่นใครน่ะ?”สายตาของไป๋หลี่พั่งพั่งตกลงไปยังเบื้องล่างของเมฆ พบว่าท่ามกลางซากปรักหักพังของเมือง มีร่างหนึ่งกำลังอุ้มเด็กหนุ่มผมขาว รอบตัวรายล้อมด้วยแสงสีทองอ่อนๆ กำลังรีบมุ่งหน้ามาทางที่พวกเขาอยู่อย่างรวดเร็วหลินชีเยี่ยก้มหน้ามองไปยังร่างนั้น ในดวงตาปรากฏแววประหลาดใจ“ฟุรุฮาระ โยชิกิ?”เขาไม่ลังเลที่จะควบคุมเมฆพลิกกายให้ลงไป บินไปอยู่เบื้องหน้าอีกฝ่าย“นาย?”ฟุรุฮาระ โยชิกิเห็นหลินชีเยี่ยแล้วตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็ดูแปลกๆ ไปเขายังจำได้อย่างชัดเจนว่าก่อนหน้านี้หลินชีเยี่ยได้หยิบ [จั่นไป๋] ไปจากมือของเขา แล้วยังฉวยเอา [คามิคาคุชิ] ไปด้วย แม้ว่าภายหลังอามามิยะ ฮารูกิจะช่วยเอาคืนมาให้ แต่เขาก็ยังเจ็บใจไม่หายหลินชีเยี่ยยิ้มอย่างรู้สึกผิด สายตาจับจ้องไปยังยูริ ทากิชิโระผู้มีสีหน้าซีดเซียวที่อยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นขึ้น“เขาเป็นอะไรไป?”“ยูริ ทากิชิโระใช้ดาบมากาตสึฆ่าเทพศพ ดูเหมือนสภาพร่างกายจะแย่ลง” ฟุรุฮาระ โยชิกิละทิ้งความแค้นส่วนตัวไว้ชั่วคราว แล้วตอบอย่างจริงจัง “ยูรินะขอร้องให้ฉันพาเขามาหาคนที่ชื่ออันชิงอวี๋”หลินชีเยี่ยหันไปมองอันชิงอวี๋ อีกฝ่
