อยล้า“พี่อามามิยะ แวดวงผู้เลื่อมใสถูกทำลายแล้ว ต่อไปพี่จะทำยังไงต่อ?” เธอถามแผ่วเบาอามามิยะ ฮารูกินั่งอยู่ริมภูเขา เงียบไปครู่หนึ่ง “แม้ว่าแวดวงผู้เลื่อมใสจะหายไป แต่ความคิดของคนเหล่านั้นก็ไม่ได้หายไปพร้อมกับมัน โลกใหม่ถูกสร้างขึ้นแล้ว แต่จะนำทางความคิดของพวกเขาไปสู่เส้นทางที่ถูกต้องได้อย่างไร จะสร้างระเบียบแบบแผนแบบไหนดี ยังคงเป็นปัญหา……”ยูรินะครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน “แต่ฉันรู้สึกว่าความคิดของพี่อามามิยะสมบูรณ์แบบแล้วนะ ให้คุณนำทางพวกเขาก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ฉันเป็นเพียงคนธรรมดาที่เติบโตมาในแวดวงผู้เลื่อมใส แม้ว่าความคิดของฉันจะก้าวหน้าไปบ้าง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นข้อจำกัด” อามามิยะ ฮารูกิเว้นวรรค แล้วพูดต่อ “ฉันอยากเห็นประเทศภายนอกด้วยตาตัวเอง อยากรู้ว่าโลกแห่งความคิดของพวกเขาเป็นอย่างไร……บางที ฉันอาจจะพบคำตอบที่เหมาะสมกับเราก็ได้”“คุณอยากไปที่ต้าเซี่ยเหรอ?”“ต้าเซี่ยเป็นที่ที่ฉันต้องไปแน่นอน ถ้ามีโอกาส ฉันอยากไปกับสมาคมปีศาจอีกครั้ง เพื่อไปดูแวดวงผู้เลื่อมใสที่อื่นๆ ด้วย”“แต่คุณไม่ได้เป็นเจ้าของดาบมากาตสึแล้วนี่ การเดินทางคนเดียวข้างนอกอันตรายเกินไป”อามามิยะ ฮารูกิยิ้มเล็กน้อย หันไปมองแอ่งน้ำข้างกาย สายฝนโปรยปรายลงบนผิวน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเป็นวงกลม ในเงาสะท้อน ร่างในชุดขาวผมขาวกำลังกางร่ม ภาพนั้นซ้อนทับกับร่างของเขา“บังเอิญที่เพื่อนเก่าของฉันก็ไม่รู้จะไปไหน เขาจะไปเป็นเพื่อนฉันเอง”ยูร
