ว่า“แวดวงผู้เลื่อมใสถูกทำลายแล้ว แต่ที่ราบฟ้าสูงยังคงซ่อนตัวอยู่ กลยุทธ์ที่หน้ากากหวังวัยชราวางไว้ ยังขาดก้าวสุดท้าย……ก้าวนี้มีแค่ฉันเท่านั้นที่ทำได้”ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ยังพูดว่า “พวกเราจะไปด้วย”“ไม่ต้องหรอก พวกนายอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนชิงอวี๋เถอะ” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “เรื่องนี้อันตรายมาก ฉันมีเบาะรองนั่งที่สามารถป้องกันตัวเองได้ ถ้าเจอปัญหา ฉันสามารถเพิ่มพลังเมฆพลิกกายแล้วบินกลับมาได้”“……ก็ได้”ไป๋หลี่พั่งพั่งลังเลครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้าหลินชีเยี่ยหันกลับไปมองยูริ ทากิชิโระบนโต๊ะ แล้วหมุนตัวเดินออกไปนอกประตู เสื้อคลุมสีแดงเข้มค่อยๆ จางหายไปในหมอก……ญี่ปุ่นที่ปกคลุมด้วยหมอกดาบยาวสีดำทองปักอยู่บนภูเขาที่แตกสลาย รัศมีสีทองอ่อนแผ่ออกมาจากใบดาบ ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบหลายร้อยเมตรหมอกหนาหมุนวนอยู่นอกรัศมีแสง ไม่สามารถแทรกซึมเข้ามาได้แม้แต่น้อย ภายในรัศมีแสง อามามิยะ ฮารูกิในชุดกิโมโนสีดำนั่งนิ่งอยู่ข้างดาบยาวยูรินะลอยอยู่กลางอากาศ มองไปยังทิศทางที่ยูริ ทากิชิโระจากไป ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล“คุณคิดว่า ทากิชิโระจะพบพี่ชิงอวี๋หรือเปล่า?”“ต้องพบแน่นอน” อามามิยะ ฮารูกิเอ่ยอย่างมั่นใจ “เขามองเห็นมินิแม็ปของพื้นที่นี้ได้ การหาคนสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องยากเลย”สีหน้าของยูรินะผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอหันไปมองอามามิยะ ฮารูกิ ผมของเขาเริ่มมีสีขาวแซมแล้ว สีหน้าดูเหนื่
