กระแทกพื้นดินอย่างหนักในเวลาเดียวกัน ร่างในชุดสีแดงที่ถือเคียวเปื้อนเลือดก็ถูกเหวี่ยงออกไป ลอยกระเด็นขึ้นไปบนท้องฟ้า พยายามทรงตัวอย่างยากลำบาก แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปยังโดมเหล็กสีดำทองเบื้องบนยูริ ทากิชิโระยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ไม่สนใจเทพศพที่บาดเจ็บสาหัสอยู่เบื้องล่าง เร่งความเร็วสุดกำลังพุ่งตรงไปยังใบดาบ!ชั่วครู่ต่อมา ร่างของเขาก็ปรากฏอยู่เหนือใบดาบ ค่อยๆ ลงมายืนบนผิวน้ำสีดำทองที่เรียบนิ่งราวกับทะเลสาบแสงอาทิตย์ส่องผ่านหมอกสีเทาลงมากระทบคมดาบ สะท้อนประกายสีทองอ่อนๆ ยูริ ทากิชิโระในชุดสีแดงมองไปรอบๆ ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความกังวล“ทากิชิโระ”เสียงใสราวกับระฆังเงินดังมาแต่ไกล ยูริ ทากิชิโระหันไปมองร่างเล็กในชุดกิโมโนสีดำลายดอกซากุระ เท้าเปล่าแตะลงบนผิวน้ำสีดำทอง ลงมายืนตรงหน้าเขาอย่างเบาหวิวราวกับผีเสื้อ มองเขาพร้อมรอยยิ้ม“พี่สาว!” ยูริ ทากิชิโระจ้องมองใบหน้าของเธออย่างตะลึงงัน ผ่านไปนานกว่าจะได้สติ ดวงตาคู่นั้นที่เหมือนดวงดาวกางเขนกำลังเปล่งประกายด้วยความเศร้าโศก“ทำไมถึง……”“อย่าร้องไห้สิ ทากิชิโระ ตอนนี้พี่สาวเป็นวิญญาณของดาบเล่มนี้แล้ว เป็นสิ่งที่ไม่มีวันตายและไม่มีวันสูญสลายเก่งมากเลยนะ!”ยูรินะยื่นมือออกไป เหมือนจะพยายามเช็ดหยดน้ำตาของเขา แต่ฝ่ามือของเธอกลับทะลุผ่านใบหน้าของทากิชิโระไปอย่างไร้ตัวตน ราวกับเป็นวิญญาณเธอชะงักไปครู่หนึ่ง เก็บซ่อนความเศร้าในส่วนลึกของดวงตา ปลายเท้าแตะ
