เบาๆ บนผิวน้ำสีดำทอง ทั้งร่างลอยขึ้นจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกับยูริ ทากิชิโระที่สูงใหญ่เธอยื่นมือออกไปวางบนเส้นผมสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของยูริ ทากิชิโระ ก่อนจะลูบแผ่วเบา“ดูสิ ฉันสามารถแตะหัวนายได้แล้ว”เธอยิ้มสดใสเหมือนดอกไม้ยูริ ทากิชิโระกำหมัดแน่น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “พี่สาว น่าจะให้ผมเป็นคนทำสิ!”“ไม่ได้หรอก” ยูรินะส่ายหน้า พูดด้วยรอยยิ้มว่า “น้องชายของฉันเป็นเทพชุดขาวผู้ยิ่งใหญ่นะ ถ้าไปเป็นวิญญาณดาบจะน่าเสียดายแค่ไหน? ทากิชิโระ นายเก่งเกินไปแล้ว พี่สาวถูกนายทิ้งห่างไปไกลมากๆ……การได้เป็นวิญญาณดาบได้ตามรอยเท้านาย และยังมีโอกาสได้เจอนายอีกในอนาคต พี่สาวก็มีความสุขมากแล้ว”ยูรินะหยุดชั่วครู่ ก้มมองปลายเท้าที่ลอยอยู่ของตัวเอง แล้วพึมพำเบาๆ“แต่ว่า……ต่อไปนี้พี่คงทำข้าวหมูทงคัตสึให้นายกินไม่ได้อีกแล้ว……”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ยูริ ทากิชิโระเม้มริมฝีปากแน่น ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เขายื่นมือออกไปหมายจะกอดยูรินะเข้าสู่อ้อมแขน แต่กลับทะลุผ่านร่างของเธอไป แล้วเซล้มลงบนพื้นบนผิวทะเลสาบสีดำทอง เทพชุดขาวที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของคนทั้งโลก คุกเข่าลงบนพื้นผิวทะเลสาบสีดำทองน้ำตาไหลพรั่งพรู กำปั้นขวาทุบพื้นไม่หยุด ร้องไห้ราวกับเด็กน้อยที่ไร้ที่พึ่งยูรินะยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองอย่างอ่อนโยน เธอกางแขนออก โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขนที่ว่างเปล่า แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม“ทากิชิโระ พี่สาวยังอยู่นะ แค
