่ห่างไกลออกไปก็เริ่มถล่มทลาย รอยแตกของกระจกในความว่างเปล่าแทบจะกระจายไปทั่วทุกมุมโลกเมื่อรอยแตกเหล่านี้ปรากฏขึ้น เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและน่าเวทนาก็ตามมา วิญญาณนับไม่ถ้วนลอยออกมาจากทะเลลึก ลอยผ่านเรือสำราญพิกเซลขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสิ่งเหล่านี้คือวิญญาณนับพันล้านที่ถูกกักขังอยู่ภายในกระจกยาตะจี้เนี่ยนยืนอยู่ที่หัวเรือ มองวิญญาณที่ดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุดเหล่านี้ลอยขึ้นสู่สวรรค์อย่างสงบ ภายใต้คลื่นน้ำที่ปั่นป่วน ชายเสื้อคลุมที่เปียกชื้นของเธอพลิ้วไหวเบาๆวิญญาณเหล่านี้ส่วนใหญ่แยกย้ายกันไป ลอยวนอยู่รอบๆ เรือสำราญพิกเซลขนาดใหญ่ ปล่อยเสียงลมหวีดหวิวจากนั้นก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า และสลายไปในที่สุดอัศวินมองไปรอบๆ แล้วถามอย่างงุนงง “ประธาน นี่มัน……”“พวกเขากำลังขอบคุณ” เธอยืนอยู่ท่ามกลางวิญญาณมากมาย ค่อยๆ หลับตาลง ราวกับกำลังตั้งใจฟังเสียงกระซิบของอีกฝ่าย “การทนทุกข์ทรมานนับร้อยปี ทำให้พวกเขาปรารถนาความตายและการเวียนว่ายตายเกิด พวกเราทำลายกระจกยาตะ นั่นก็เท่ากับมอบการไถ่บาปให้กับวิญญาณของพวกเขา……”คลื่นทะเลปั่นป่วนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คลื่นยักษ์ราวกับจะซัดเรือพิกเซลลำนี้ให้แตกสลาย จี้เนี่ยนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองโลกที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย“พวกเราต้องไปแล้ว”สิ้นเสียง เศษชิ้นส่วนพิกเซลจำนวนมากก็ยื่นออกมาจากด้านล่างของเรือสำราญ ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นทรงกลม ห่อหุ้มเรือทั้งลำ
