ล้ว……“ไปกันเถอะ ดาบแห่งความอำมหิตเริ่มทำงานแล้ว แวดวงผู้เลื่อมใสนี้จะถูกทำลายไปพร้อมกับกระจกยาตะในไม่ช้า พวกเราไปข้างนอกกันก่อน” หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไป กลุ่มเมฆปรากฏขึ้นใต้เท้าทุกคน พาพวกเขาพุ่งตรงไปยังช่องว่างบนท้องฟ้า[เมฆพลิกกาย] พาพวกเขาบินผ่านพื้นดินที่แตกสลาย ไม่นานนัก พวกเขาก็ผ่านช่องว่างนั้นไป รู้สึกเพียงแค่ตาพร่าไปชั่วครู่ ก็กลับมาอยู่ในโลกมืดมนที่ปกคลุมด้วยหมอกแล้วทุกคนยืนอยู่บนเมฆ มองลงไปเบื้องล่าง เศษกระจกขนาดใหญ่กำลังร่วงหล่นลงสู่ทะเล ส่วนบนแผ่นดินที่อยู่ไกลออกไป ไม่เห็นย่านธุรกิจที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าอีกต่อไป มีแต่ซากปรักหักพังของเมืองที่ถูกทิ้งร้างมานานแสนนานนั่นคือประเทศญี่ปุ่นที่แท้จริง ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในสายหมอก“กลับมาแล้ว……” ไป๋หลี่พั่งพั่งทิ้งตัวลงนั่งบนเมฆอย่างผ่อนคลาย “นั่งเมฆของชีเยี่ยสบายจริงๆ ถ้ายังต้องอาศัยเป็ดน้อยสีเหลืองนั่น คงบินออกมาไม่ทันแน่”“ใช่ สิ่งนั้นช้าเกินไป”“แต่ก็ยังเร็วกว่าจักรยานไฟฟ้าของคุณลู่นิดหน่อยนะ”“ฮ่าฮ่าฮ่า……”ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง“เฮ้ย!!” ทุกคนยกเว้นหลินชีเยี่ยพลันลุกพรวดขึ้นจากเมฆ มองหน้ากันไปมา “คุณลู่ล่ะ?!”
