งอย่าง หันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว ม่านตาของเขาขยายเล็กน้อย“พี่สาว?!”ที่เชิงเขา นกกระดาษที่ผนึกอามามิยะ ฮารูกิไว้ จู่ๆ ก็สลายหายไปเขาล้มลงบนพื้นอย่างโซเซ เงยหน้ามองเสาแสงที่พุ่งทะยานขึ้นสู่เมฆ ดวงตาเต็มไปด้วยความขมขื่น“ยูรินะ……”ขณะที่รัศมีขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ โฮชิมิ โชตะกับฟุรุฮาระ โยชิกิสบตากัน แล้วพาอามามิยะ ฮารูกิถอยหลังอย่างรวดเร็ว แสงนั้นกลืนกินพื้นดินรอบข้าง ทำลายทุกสิ่งให้สูญสลายเสาแสงนี้ทะลวงผ่านเมฆ ทะยานขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าสูงขึ้นไปเท่าไหร่ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นราวกับชนเข้ากับปราการที่มองไม่เห็น รอยแตกน่ากลัวปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอันไร้ขอบเขต!มันสัมผัสถึงจุดสิ้นสุดของกระจกยาตะเปรี้ยง!!ความว่างเปล่าแตกสลาย ท้องฟ้าสีฟ้าครามถูกเสาแสงทะลวงจนเกิดรูกลมขนาดใหญ่ ราวกับกระจกที่ถูกเจาะทะลุมุมหนึ่ง ตามรอยรูใหญ่นั้น มันแตกสลายอย่างรวดเร็ว!หลังรูนั้น คือโลกมืดมนที่เต็มไปด้วยหมอกควันเค้าโครงของใบดาบที่เปล่งประกายไหลเวียน ค่อยๆ ถูกวาดขึ้นที่ปลายเสาแสงจิตสังหารมหาศาลพุ่งออกมาจากคมดาบ คลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วจากร่างดาบไปทั่วทั้งแวดวงผู้เลื่อมใส และโลกแห่งหมอกควัน วงแสงสีดำทองหลายวงแผ่ขยายอย่างบ้าคลั่งบนท้องฟ้าวัตถุศักดิ์สิทธิ์หนึ่งชิ้นกำลังจะถือกำเนิดขึ้นภายในเสาแสงยูรินะลืมตาขึ้นอย่างมึนงงร่างกายของเธอถูกบดเป็นผงธุลีในช่วงเวลาที่เสา
