พวกเขาค่อยๆ ขยายตัวขึ้น ใช้แรงทั้งหมดที่มี แม้จะต้องทำร้ายร่างกายตัวเอง ก็พยายามฉีกกล้ามเนื้อเพื่อลุกขึ้นยืนคนเหล่านี้ที่สูญเสียสติไปอย่างสมบูรณ์และกลายเป็นสัตว์ป่า แม้จะมีสัดส่วนน้อยมาก แต่ก็ซ่อนข้อมูลสำคัญอย่างยิ่งเอาไว้[โทสะของทรราช] ก็ไม่สามารถยับยั้งฝูงชนที่บ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ได้หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เมื่อมลพิษจากจันทร์สีเลือดค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ กระจกยาตะ ผู้คนก็จะยังคงบาดเจ็บและเสียชีวิต และจะขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆแวดวงผู้เลื่อมใสแห่งนี้ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว…………เชิงภูเขาไฟฟูจิโฮชิมิ โชตะอุ้ม [ทาเคฮิเมะ] ไว้ในอ้อมแขน คุกเข่าลงกลางแอ่งเลือด จมอยู่ในภวังค์“การเวียนว่ายตายเกิด……” เขาพึมพำ[ทาเคฮิเมะ] ยื่นมือข้างเดียวที่เหลืออยู่ออกมา ค่อยๆ กุมหลังมือของโฮชิมิ โชตะ เอาไว้ เสื้อคลุมสีแดงสดกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียวกับแอ่งเลือดด้านล่าง เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม“เจ้ากับข้า ผูกพันกันมานับร้อยปี ทุกครั้งที่เจ้าเวียนว่ายตายเกิด ข้าจะคอยดูเจ้าเกิด เติบโต และรอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อปรากฏตัวข้างกายเจ้า ข้ารู้ว่าแม้ข้าจะมีเนื้อหนังมังสา แต่แท้จริงแล้วข้าก็เป็นเพียงดาบมากาตสึ……แต่มันจะเป็นไรไป? ตอนมีชีวิต ข้าคือภรรยาอันเป็นที่รักของเจ้า เมื่อกลายเป็นวิญญาณดาบ ข้าก็ยังคงเป็นดาบมากาตสึที่เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว คอยปกป้องเจ้า ฆ่าฟันเพื่อเจ้า โชตะ ข้าจะเป็น……[ทาเคฮิเมะ] ของเจ้าเพียงคนเดียวตลอดไป”โฮช
