ะยะหนึ่งก็จะฟื้นคืนสติ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น โฮชิมิ โชตะก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “งั้นเธอก็จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”“อืม แต่ถ้าเป็นแบบนั้น นางก็จะไม่สามารถออกห่างจากดาบมากาตสึได้อีก และไม่สามารถอยู่เคียงข้างเจ้าได้เหมือนเมื่อก่อน” ฟุรุซึกิ ฮิโรทากะเอ่ยอย่างเชื่องช้า“พวกเราที่เป็นวิญญาณดาบ แม้จะไม่ตายและไม่สูญสลาย แต่ต้องแลกมาด้วยการไม่มีอิสรภาพที่แท้จริงตลอดกาล เว้นแต่……”“เว้นแต่อะไร?”ฟุรุซึกิ ฮิโรทากะส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร“เว้นแต่จะแยกตัวดาบออกจากวิญญาณดาบด้วยความสมัครใจ”เสียงอีกเสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกลๆ อามามิยะ ฮารูกิลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างโซเซ ก้มหน้าไอสองสามครั้ง “มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น วิญญาณดาบถึงจะหลุดพ้นจากกรงขังของตัวดาบที่หลอมรวมกัน และกลับคืนสู่อิสรภาพได้……”“อามามิยะ? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”“ไม่เป็นไร” อามามิยะ ฮารูกิสูดหายใจลึก ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลค่อยๆ เดินไปที่กล่องไม้บนพื้น เงยหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ “พวกเราไม่มีเวลาแล้ว……”อามามิยะ ฮารูกิมองไปทางยูริ ทากิชิโระที่กำลังต่อสู้กับกูล ในดวงตาของเขาปรากฏแววตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เขาใช้คมดาบกรีดฝ่ามือ เลือดสีแดงฉานไหลออกมาเขายื่นมือออกไป ค่อยๆ เอื้อมไปจับดาบมากาตสึที่อยู่ในกล่องไม้……
