เคฮิเมะถูกโจมตีจนเบี่ยงเบนไป ยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า ฉีกเมฆออกเป็นรอยแยกที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดร่างในชุดสีแดงก้าวออกมากลางอากาศ ผมสีขาวเปื้อนเลือดยาวถึงข้อเท้า พลิ้วไหวเบาๆ ในสายลม“เป็นทากิชิโระ!” ยูรินะเห็นร่างในชุดแดงนั้น ดวงตาเธอสว่างขึ้นแต่เมื่อเธอเห็นชุดสีแดงที่เปื้อนเลือด เธอก็ชะงักเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเจ็บปวดโยชิกิเซล้ม รับร่างฮารูกิที่ทาเคฮิเมะโยนมา ในขณะเดียวกันโชตะก็วิ่งอย่างบ้าคลั่งขึ้นไปบนภูเขาที่แตกสลายพยายามจะรับร่างทาเคฮิเมะ ที่กำลังร่วงลงมาร่างที่เต็มไปด้วยรอยเลือดนั้น ตกลงมาบนแขนทั้งสองข้างของโชตะพร้อมกับแรงโน้มถ่วงมหาศาล หลังจากรับแรงกระแทกส่วนหนึ่งแล้ว โชตะก็ยังไม่สามารถทรงตัวได้ จึงกลิ้งลงไปตามภูเขาที่ลาดชันพร้อมกับเธอฝุ่นควันคลุ้งไปทั่ว เศษหินกระเด็น โชตะกอดทาเคฮิเมะที่สูญเสียร่างกายไปครึ่งหนึ่งแน่น ใช้แผ่นหลังของเขารับแรงกระแทกจากก้อนหินแหลมคมแทนเธอ กลิ้งลงมาจากกลางภูเขาเลือดแผ่ซ่าน ความเจ็บปวดรุนแรงโจมตีทุกส่วนของร่างกายเขา แต่แขนทั้งสองข้างของเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกแม้แต่น้อย เขากัดฟันแน่น ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวเขากัดฟันอดทนเช่นนี้ จนกระทั่งนกกระดาษมากมายบินมาถึง รับร่างของเขาและทาเคฮิเมะไว้ ห่อหุ้มพวกเขาแล้วบินกลับลงไปที่เชิงเขานกกระดาษกระจายตัวออก โชตะคุกเข่าครึ่งท่อนข้างๆ ทาเคฮิเมะ ด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด ก้มหน้าไอออ
