กมาอย่างรุนแรง หลังของเขามีบาดแผลเหวอะหวะติดอยู่กับชุดปีนเขาที่ขาดวิ่น ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่งกระดูกแขนซ้ายของเขาหักบิดเบี้ยว แขนขวาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ มือที่เคยใช้จับปากกาทำข้อสอบ ตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผลตรงหน้าเขา ทาเคฮิเมะที่สูญเสียร่างกายไปครึ่งหนึ่งนอนนิ่งด้วยสีหน้าซีดเผือดจมอยู่ในกองเลือดที่แผ่กระจาย ดวงตาคู่สวยของเธอมองบาดแผลบนตัวของโชตะด้วยความเป็นห่วง “โชตะ……”“อย่าเพิ่งพูดนะ” โชตะเม้มริมฝีปาก หันหน้าไปทางอื่น “ถึงแม้ฉันจะเป็นคนไร้ค่าที่ไม่มีพลังต่อสู้เลย แต่… แต่ฉันก็เป็นเจ้าของดาบของเธอนะ! ไม่ใช่ว่าจะต้องให้เธอซึ่งเป็นวิญญาณดาบคอยดูแลตลอดเวลา… บางครั้ง… ฉันก็สามารถดูแลเธอได้เหมือนกัน”ทาเคฮิเมะมองดูโชตะอย่างตกตะลึงชั่วครู่ มุมปากที่ซีดเผือดยกยิ้มขึ้นมาเธอจ้องมองเด็กหนุ่มที่ดื้อรั้นคนนี้อย่างเงียบๆ ดวงตาเผยความรักลึกซึ้งและความคิดถึงไม่สิ้นสุด ยื่นมือออกไปแตะแก้มของเขาเบาๆ“สมกับเป็นเจ้าจริงๆ ไม่ว่าจะเวียนว่ายตายเกิดกี่ครั้ง เจ้าก็ยังเป็นเจ้าเสมอ……”“เธอพูดอะไรน่ะ” โชตะงุนงง“โชตะ… เข้ามาใกล้ๆ หน่อย” ทาเคฮิเมะเอ่ยเบาๆ เสียงของเธออ่อนแรงลงเรื่อยๆ“วันนี้เจ้าเล่นเกมได้ดีมากเลยนะ… สิ่งที่ข้าสัญญากับเจ้าไว้ ข้าจะบอกทุกอย่างให้เจ้ารู้……” โชตะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ ก้มตัวลง เอาหูแนบชิดริมฝีปากของเธอ ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง……บนยอดภูเขาฟูจิที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าทากิชิโระละสายตาจากกลุ่ม
